ДА ЛИ ЗНАТЕ? – Зашто је Путин толико популаран у Србији? (ФОТО ВИДЕО)

DA LI ZNATE? – Zašto je Putin toliko popularan u Srbiji? (FOTO VIDEO)

13 novembra 2015

GRADJANIKad govorimo o odnosu Srba prema Putinu, prvo što nam pada na pamet je doček koji je imao premijer Rusije u Srbiji, a naročito ono što se desilo na stadionu Crvene Zvezde. Tada su mnogi Rusi, a čini se i sam Putin, bili iznenađeni odnosom publike na stadionu prema njemu. Navijači su pevali i skandirali prvom čoveku Rusije, pevale su se i srpske i ruske pesme. Na tribinama najvećeg srpskog stadiona je bio razvijen transparent na ruskom jeziku „Stariji brate, poljubi našu majčicu i kaži joj da smo uporni da se borimo i da ćemo se boriti, kaži joj da je volimo“, a zatim se začulo skandiranje „Rusija, Rusija, Rusija“, „Srbi i Rusi, braća zauvek“ i sl. Reakcija iznenađenja ruskog lidera je bila prirodna, jer on to zaista nije očekivao. Iz svega toga možemo zaključiti da u Rusiji nije poznato u kojoj su meri Putin i Rusija u Srbiji popularni. No, čak i oni koji su upućeni u srpsko–ruske odnose, bili su iznenađeni ovim izlivom emocija. Nije lako objasniti ovaj zaista izuzetno redak fenomen da strani lider bude dočekan kao domaći. Ni predsednik Srbije se nikada ne bi mogao nadati ovakvom dočeku, a ni drugi srpski lideri u novijoj istoriji.

Istorijski koreni

Kako objasniti takvu popularnost Putina u Srbiji? Na prvom mestu, on je lider jedne Srbima bliske zemlje – Rusije, pre svega bliske po jeziku, veri i tradiciji. Rusija i njeni vladari, od Petra Velikog do Putina, vrlo često su predstavljali popularne, ali više mitske, nego realne istorijske likove u srpskoj javnosti. Stoga ni ne čudi da je tako jedan prevarant zavladao srpskom Crnom Gorom i postao njen vladar – Šćepan mali, predstavljajući se kao svrgnuti ruski car. Bilo je dovoljno da se predstavi kao ruski vladar, koji je morao otići iz svoje zemlje da bi ga brdska plemena prihvatila kao svog vođu.

Srpski ustanici predvođeni Karađorđem Petrovićem su bili spremni da prihvate nekog člana ruske carske porodice za svog vladara ako bi on došao sa vojskom i pomogao Srbima da se oslobode islamske, turske okupacije. Stoga nije neobično ako kažemo da bi na izborima u Srbiji Putin odlično prošao. Iako se čini da u toj simpatiji srpskog naroda prema Putinu ima iracionalnog preterivanja, ono ipak ima racionalni koren u očekivanju pomoći i podrške od Rusije. No, onima koji su ozbiljno upućeni u sadašnje međunarodne odnose i odnose snaga se može činiti da su takva očekivanja nerealna, ona imaju u sebi potencijal da pokrenu ljude i narode u određenom pravcu.

Koliko je ta „ruska veza“ značajna svedoči i novija istorija. Tako se, na primer, o Josipu Brozu Titu 1941. godine, u vreme ustanka u Srbiji, koliko zbog njegovog čudnog akcenta, a toliko i zbog „moskovskog bekgraunda“ ozbiljno verovalo da je poreklom Rus, što je uticalo da jedan deo Srba priđe ovom revolucionarno-boljševičkom gerilskom pokretu. Jedan od Titovih saboraca u predelima Crne Gore je tada 1941. godine rekao da bi se čitav taj kraj digao na ustanak i oslobodio od okupatora samo ako bi sleteo avion sa desetak ruskih vojnika. Veliki deo uspeha komunista i partizanskog pokreta među Srbima, koji su činili ogromnu većinu njegovih pripadnika (80–90%), duguju podršci Moskve na koju se gotovo uvek među Srbima gledalo sa poštovanjem i simpatijama.

Suprotnost toj prirodnoj narodnoj rusofiliji kod Srba je rusofobija katoličkih Hrvata. Tako su Hrvati gotovo uvek bili verni germansko-katoličkom bloku i tada prirodno „sebe našli“ u pronacističkim, ustaškim formacijama i koji su tokom Drugog svetskog rata vodili verski rat protiv pravoslavnih Srba, nad kojima su izvršili najbrutalniji genocid u novijoj istoriji. Isto tako ni ne čudi da su i slali svoje dobrovoljce na Istočni front da pomognu Nemcima u napadima na ruske gradove. U isto vreme je, iako pod okupacijom, Nedićev kolaboracionistički režim u Beogradu odbio nemački zahtev da se na Istočni front pošalje barem jedna jedinica iz Srbije.

putin-u-Beogradu-0Srbi, generalno, u Rusiji vide stožer pravoslavlja, i blizak narod, bez obzira u kojoj meri to Rusija može biti ili to nastoji da bude. Osim te verske i kulturološke slovenske bliskosti, Srbe i Ruse spaja i na momente čudnovato isprepletana sudbina, koja ih neprekidno i često na čudne i neočekivane načine upućuje jedne na druge.

Od gotovo mitskog vremena, kada su pre tačno hiljadu godina i Srbi i Rusi imali dva sveta hrišćanska vladara istog imena – Vladimira, pa preko srpskog vožda Svetog Save, koga je u manastir poveo jedan ruski monah, pa do „srpskog porekla“ Ivana Groznog i Srbina, osnivača ruske „obaveštajne službe“, Save Vladisavića Raguzinskog, pod vladavinom Petra Velikog, pa do danas, bilo je mnogo slučajeva istorijske i lične sličnosti i povezanosti.

Od vremena Petra Velikog te veze postaju mnogo intenzivnije, jer ruska država ima šire aspiracije, pa postaje prisutna i na balkanskom prostoru. Tako su Srbi kao ratnici najamnici za Bečkog cara ogorčeni pokušajima da im se oduzme sloboda i da se pokatoliče, odlazili masovno u Rusiju, koja im se činila kao „obećana zemlja“ u osamnaestom veku. Prvi srpski ustanak 1804, kada su prvi poveli borbu za slobodu od turske okupacije na Balkanu, imao je rusku vojnu podršku. Naročito su se srpska i ruska sudbina povezale u ratovima sa Turskom, tokom devetnaestog veka. No, ipak poseban istorijski značaj i dramatičnu dubinu ima velika epopeja Prvog svetskog rata, kada je mučenički ruski Car Nikolaj Drugi ušao u ratnu avanturu da zaštiti Srbiju od germanske najezde na početku rata i kada je pretio separatnim mirom sa Nemačkom, tokom rata, ako se ne pomogne Srbima koji su preživljavali albansku golgotu.

Pored ovih starih vladara i pisaca, među Srbima su bili izuzetno popularni i heroji sovjetske epohe – na prvom mestu Staljin i vojskovođa Žukov. Naravno, u Staljinu se vidi, ne toliko ideološki boljševizam, koliko moć ruskog oružja i imperijalna politika Moskve, koja se oslobodila tutorstva Zapada. Pri tome, iako ostaje svest o čistkama i progonima u ranoj sovjetskoj epohi, ipak ona dolazi u drugi plan u odnosu na uspehe i pobede tadašnje Moskve.

Iako su ruski carevi i vođe imali posebno mesto u srpskoj javnosti, ne treba zaboraviti i odnos prema velikim delatnicima ruske kulture. Kod Srba su izuzetno poštovani i voljeni ruski pesnici i pisci, poput Puškina, Dostojevskog i Tolstoja, a u nekim krugovima i ruski filozofi, poput Berđajeva i Leontjeva. Neko bi mogao reći da su ti ljudi i svetski poznati, pa da nije čudno što su popularni i u Srbiji. To jeste tačno, ali ipak je njihovo poštovanje u srpskoj kulturnoj javnosti mnogo ličnije, emotivnije i intimnije, nego recimo odnos prema ovim velikim Rusima na Zapadu, jer su neretko doživljavani i kao „naši, srpski“.

Ideološke osnove i političke veze

Slično je i sa velikom popularnošću Putina među Srbima danas. Temelj za njegovu popularnost u Srbiji je tradicionalno prisutna rusofilija u srpskoj javnosti, koja je, doduše, prigušena i marginalizovana od strane evroatlantski orijentisane elite i medija. Tako se simpatije prema Rusiji „prelivaju“ i na njegove vođe. Sa druge strane, srpske patriote, bili rusofili ili ne, poštuju Putina, jer je Rusiji vratio nacionalno dostojanstvo i vratio Rusiju na svetsku scenu, pri tome ga neretko idealizujući.

Kako su mnogi Srbi već poprilično zamoreni od višepartijske demokratije, koja u srpskom slučaju pokazuje gotovo isključivo svoju destruktivnu stranu (korupcija, strančarenje, politička nestabilnost i servilnost prema Zapadu), skloni su da kažu – nama je potreban jedan kao Putin, „da nas dovede u red“ i da počnemo da vodimo odgovornu „nacionalnu politiku“.

Stoga su godinama unazad srpski lideri s vremena na vreme pokušavali da barem marketinški imitiraju „ruskog originala“, naravno, sa slabim rezultatima. Kao da je bio raspisan neformalni konkurs za „srpskog Putina“ ili barem onog koji bi najviše ličio na Vladimira Vladimiroviča. U toj meri je uzor (tajni ili javni) i popularan ruski lider u Srbiji. Oni koji vide kako Srbijom upravljaju strani ambasadori i domaći tajkuni priželjkuju nekog kao Putin, ko bi „zaveo red i disciplinovao najbogatije“. Tako i oni koji su prozapadno orijentisani i na politiku gledaju pragmatično, često imaju izuzetno visoko mišljenje o Putinu, kao čoveku koji „obavlja poslove“ i „drži stvari pod kontrolom“. Rasulo i feudalizacija politike, koja u Srbiji dominira, kao da vapi za jačim liderstvom i liderom.

I oni, iako Srbiju vide u EU, pa i u NATO-u se neretko slažu sa stavom da bi Srbiji bio neophodan neko kao Putin. Prozapadno orijentisani Srbi izuzetno cene Putina i Rusiju kao relativno uspešan „model modernizacije bez kapitulacije“. Pored toga, Putin je svojim odnosom prema Srbiji – pre svega podrškom oko pregovora oko Kosova i ponudom ulaska u razvojni projekat veka „Južni tok“ pridobio i one koji na te odnose gledaju kroz interese. Sa jedne strane – sa Zapada smo bili bombardovani, gušeni sankcijama i ucenjivani beskrajnim nizom uslovljavanja (Hag, Kosovo, Republika Srpska) dok sa druge strane, sa Istoka smo imali stratešku podršku, povoljne trgovinske i energetske sporazume i šansu za dugoročni razvoj. Na taj način je i pored dominacije proameričkih i prozapadnih medija, intelektualaca i političara u javnom životu zemlje, od kojih mnogi aktivno lobiraju protiv Putina i Rusije, oni ipak ostaju na vrhu popularnosti u Srbiji.

Od kako je Srbima kroz bombardovanje 1999. oteto Kosovo od strane NATO-a, ono predstavlja rak-ranu srpske države, ali i istorijskog identiteta. Kako je Rusija predvođena Putinom načelno stala na stranu Srbije oko spora oko nelegalne secesije od strane Albanaca, koju protežira Zapad, to je i ruski lider kroz svoje aktivno i dosledno angažovanje postajao deo srpske kosovske „priče“. Kosovo je zaista „Srce Srbije“ u identitetskom i duhovnom smislu, i ono je otprilike kao što je Jerusalim za Jevreje. Oduzimanjem Kosova se ne oduzima samo deo teritorije, koji se meri kvadratnim kilometrima, već se ugrožava temelj istorijskog i svakog drugog postojanja. Srbija poražena u ratu 1999, a pre toga iscrpljena kroz raspad zemlje, sankcije i ratove – vidi prijatelja gotovo samo u Putinu i Rusiji. Stoga ne čudi da je Putin najpopularniji strani lider, a Rusija najpopularnija strana država u Srbiji. Doduše, veliku ulogu u tome ima agresivna politika Zapada prema Srbiji i srpskom narodu.

Srbi sa jakim osećajem za slobodu i pravdu i reaguju intenzivno na imperijalizam i istorijske nepravde. Često su skloni da idealizuju borce za slobodu i pravdu, da prave heroje od onih koji se suprotstavljaju najjačoj sili u tom momentu. Taj element „inata velikoj sili i nepravdi“ i kult junaka je čest motiv srpske istorije, a i dodatni motiv za simpatije prema Vladimiru Putinu, koji je viđen kao lider koji pokušava da parira američkom, globalističkom imperijalizmu. Ili im se barem Putin učinio kao neko ko bi mogao da postane lider „slobodnog sveta“ van zone zapadne dominacije. Ma koliko ovde bilo reči o realnom stanju, a koliko o utisku u javnosti, bitno je da takva slika ruskog lidera dominira u javnom mnjenju, ne samo Srbije.

No, osim nekih specifičnosti srpskog odnosa prema Rusiji, na odnos prema Putinu je uticala i slika koju ruski lider ima u medijima, kako svetskim, tako i srpskim. Kako ruski lider ima precizno izgrađen „holivudski imidž“ (u odnosu na američke i evropske političare) imidž lidera koji je izuzetno opasan, bivšeg obaveštajca koji efikasno rešava probleme, koji kao „ruski Džems Bond“ uništava teroriste, pilotira avionom, vozi motor, upražnjava borilačke veštine, snalazi se u divljini i pri tome je uvek vrlo elegantno obučen – to je imalo pozitivan odjek u srpskoj političkoj „mačo“ kulturi.

Da bi ilustrovali prirodu i da kažemo arhetipsku dubinu srpsko–ruskih odnosa, koja je u „pozadini“ odnosa srpske javnosti prema ruskom premijeru ispričaćemo jednu anegdotu. Kada su se u razgovoru dva intelektualca jednog Jermenina i jednog Srbina dotakli i odnosa prema Rusiji – Srbin je pitao Jermena da li i kod njih vole Rusiju, ovaj drugi se iskreno iznenadio. Ne, kod nas niko ne voli Rusiju, ali je izuzetno respektujemo kao veliku i nama naklonjenu državu. Kako je moguće voleti drugu zemlju osim svoje – rekao je Jermenin. Kod Srba je to moguće – odgovorio mu je srpski sagovornik.

(Branko Radun, Vidovdan.org)

KOMENTARI



13 komentara

  1. BULAVA says:

    Ne dopada mi se ovaj Radun a i tekst mu nije nešto naročito.Zapravo nije ništa.Radun u tekstu pokušava,između redova,da kaže da mit koji vlada o Vladimiru Putinu treba zamjeniti sa mitom o vlastitoj državi.Zato je na kraju i pomenuo anegdotu o Srbinu i Jermeninu.Šta drugo očekivati od Vučićevog političkog analitičara?Ja nikada neću cijeniti ni poštovati Srbiju prozapadne orjentacije ali ni neutralnu Srbiju.Neutralnost je prećutna svrstanost uz Zapad što je pokazala i praksa 1948 godine.

  2. mija says:

    Zašto bi jermenski mentalitet bio vredniji, ispravniji ili prihvatljiviji od srpskog? Mentaliteti se formiraju na osnovu zbira istorijskih iskustava naroda ili njihovih delova, a budući da se ta iskustva razlikuju, često i drastično, onda moraju postojati i različiti mentaliteti. Za mene je sasvim normalno da pored Srba i Srbije volim i Ruse i Rusiju. Zašto da ne? To kod mene ne izaziva nikakav konflikt, možda zato što su se interesi Srba i Rusa vekovima unazad gotovo potpuno poklapali, a kad su se i razmimoilazili, nikad Rusija nije posezala za silom (Srbija, razume se, zbog svoje veličine nije ni mogla da posegne za tako nečim), a možda i bez razloga, samo zato što je takav moj mentalitet, da izvinite. Pa da, volimo Ruse i Rusiju i to nam uopšte ne smeta. Nije nije glupo, kako nam govore političari sa zapada, nego lepo i prijatno. A i da je glupo, šta se to njih tiče i što bi nas bilo briga šta neko, naročito oni koji vekovima pokušavaju da nas unište, o tome misle? Da nećemo izgubiti njihovu naklonost iskazanu u spremnosti da nas zaspu bombama kad god im se ukaže prilika?

  3. pravda says:

    Ako nebudemo uz Rusiju,bice da nas biti nece. Ako udjemo u EU i NATO,ima da se provedemo kao prase u DZAMIJI.

  4. Istinoljubac says:

    Uvek kad vidim naslov sličan ovakvom prvo pogledam ko je njegov autor, jer sam naslov sugeriše čitaocu izražavanje sumnje u ispravnost volje naroda koju javno iskazuje, za razliku od onih koji njime vladaju. Obzirom da ovaj članak piše Vučićev "nezavisni" analitičar ( a takvi su uzjahali sve elektronske i većinu pisanih medija u Srbiji), odgovor je veoma lako dati. Srbi vole Vladimira Putina zato što čvrsto i nepokolebljivo zastupa ne samo interese sopstvene države, već i interese celog pravdoljubivog sveta. Takav smo narod bili kroz celu svoju istoriju i takvi moramo i ostati. Čije interese zastupa njegov "veliki vođa" odavno je jasno, bar onom delu naroda kome niko ne može soliti pamet.

  5. Apis says:

    BRAĆO MOJA! Glupo je bilo kome ispovedati se zasto volite. Sve nerealne i neiskrene ljubavi dođu i prođu kroz srce samo prava ljubav traje večno. Rusi su vekovima u nasim srcima cak i kada nismo smeli to da priznamo, ZASTO? Zato sto nas nikad nisu vređali, ponizavali i ubijali. U VISE ISTORIJSKIH MOMENATA PREZIVELI SMO SAMO ZAHVALJUJUĆI RUSIMA. Sa zapada ko nije lobotomiran moze se setiti da su nas sistematski bombardovali i ,,prijatelji" i neprijatelji. Nemci su pobili vise Srba od 1914-1945 nego Turci za pet vekova. DANAS PONOVO SRPSKI OPSTANAK ZAVISI ISKLJUČIVO OD RUSKE SNAGE I DOBRE VOLJE. ZATO NIKOME NE DOZVOLITE DA VAS RASTAVI OD VASE BRAĆE!

  6. Ilija says:

    Uz ostalo receno (vera, istorija),Srbi i Rusi su poreklom od istog roda, vrlo bliskog jezika (jezik evoluira kroz vekove), dok su Jermeni drugog porekla, jezik drukciji i sa Rusima ih vezuje vera i zajednicki interesi, nema im opstanka bez ruske zastite. velike muslimanske nacije (Turska, Iran, Azeri) su im komsije i bez ruske zastite bi ih za cas pregazili i potpuno unistili. Plus, Jermeni su jedni od tradicionalno najvecih trgovackih naroda (uz Jevreje i Grke), tako da to oni verovatno mnogo vise gledaju kroz interes.

  7. mija says:

    I da, zaboravih da objasnim: a Putina volimo zato što ga obožavamo! :)

  8. Evo zašto says:

    Zato što voli Srbiju 16 puta više od svake vlasti u njoj od petog oktobra 2000-te do danas. Neka Bog čuva Vladimira Putina i Rusiju!

  9. zabrinuti susjed says:

    Stvarno ga pretjeraste braćo Srbi... Odvalio sam se od smijeha čitajući ovaj članak... Rusi,u doba vladavine Putina, su popularni kod svih nacionalno osviještenih i umjereno konzervativnih političara i stanovništva diljem planete Zemlje... Rusi skupa sa konfucijansko-komunističkom Kinom, šiitskim Iranom ali i mnogim katoličkim zemljama Latinske Amerike grade jedan sasvim drugačiji svijet od onog kojeg ste vi sebi projicirali u glavi...Ima tu mjesta i za Indiju i za bilo koga... U tom svijetu nema mjesta za nikakve vrste fundamentalizma,pa niti ovog pravoslavnog fundamentalizma koji je Vama zapeo u tintaru. Suradnja, poštena trgovina bez prisiljavanja malih država na nepoštene uvjete te kulturna suradnja su temelji tog svijeta. Ako niste primjetili u Rusiji se grade velike nove džamije. U Ruskoj vojsci ima barem 20% muslimana, a ministar obrane Sergej Šojgu je budist i nije Rus već Tuvanac. Putin je nedavno izjavio da od Krima želi napraviti posebno mjesto vezano uz kršćanstvo bez obzira na kršćansku denominaciju. Najlošiji prijem je ta ideja doživjela u Srbiji. Širenje trgovine ali i zadržavanja bogatstava naroda su iznimno bitni u tom novom svijetu. U takvom svom nastojanju se sukobljavaju prvenstveno sa anglosaksonskim blokom koji unutar sebe ima integrirane razne velikaške obitelji iz cijele Europe uključujući i novostvorenu oligarhiju iz Europe ali i sa bliskog istoka i dijelom iz Azije. Zbog toga se na mjestima dodirnih točaka stvore posebni interesi i određeno manje područje može postati geopolitički bitno. Zato se može desiti da Hrvatska, BiH ili Srbija i Crna Gora postanu područje od interesa ako ništa, onda zbog toga da ga smjeste ekspanziji NATO-a. No to nije konstantno, odnosno radi se o promjenljivoj varijabli. No jedino kod Vas u Srbiji mozak uskovitla te počnete sanjariti da će Rusi zavladati svemirom i onda Vas Srbe (povijesno Serve iako se vremenom svega nakupilo) postaviti za namjesnike prvog reda. A Rusi niti sanjare niti mogu postati vladari svemira već žele ono što sam nabrojao. Recimo, izrazito katolička Argentina i Venezuela su jako bitni ruski saveznici. A sama Njemačka uopće nije većinski katolička država (trgovina sa Njemačkom je najbitniji cilj Putinove strategije što SAD i UK nastoje opstruirati). Previše bi bilo za jedan post da se dotaknemo svih mitomanija koje općenito navodite,čak i u ovom članku, no posebno je zanimljiv taj pravoslavni fundamentalizam. Znate li Vi uopće kako se širilo i katoličanstvo i pravoslavlje. Ognjem i mačem. Na samom početku u srednjem vijeku je bilo jako velikih otopora prihvaćanju te religije. Slaveni su bili žestoki pagani a zvanično prihvaćanje određene religije od strane srednjovjekovne vlasti je bila čista politička trgovina. Prva nacionalna pravoslavna Crkva van Bizanta je nastala u Bugarskoj. Sami Bugari, koji su i stvorili ćirilicu,bili su barem dva stoljeća žestoki protivnici Bizanta. Napadali su Bizant. U početki Bizant nije bio voljan ustupiti autokefalnost bugarskoj crkvi pa su Bugari koketirali sa Rimom. Onda su se u Bizantu uskomešali i pristali na autokefalnost. Slično je bilo i sa drevnom srednjovjekovnom ruskom državom koja se sa vladajućom kastom Rurik vikinških korijena ( donijeli su ime Rus) najprije stvorila u području Novgoroda. Oko te vladajuće kaste okupljala su se razna slavenska plemena raznih imena. Širili su se i došli su sve do Kijeva. Kijevski knez Svjatoslav se također sukobljavao sa Bizantnom a knez Vladimir, iako zakleti pagan,je pragmatično uveo pravoslavlje kao religiju. Znači Kijev je prvi grad u kojem je uvedeno pravoslavlje u srednjovjekovnoj ruskoj državi. No ta država je bila uvijek poprištem unutarnjih borbi među raznim prinčevima a najveći otpor uvođenju nove religije i zatiranju paganski običaja je pružen u originalnim dijelovima oko Novgoroda. I vaši preci su tamo negdje početkom 13.og stoljeća bili nesigurni kojem bloku se pridružiti. U Hrvatskoj je vjerovatno glavnu ulogu igrala blizina Rima,utjecaj franačkog carstva itd..itd. Unatoč dobrim odnosima sa Bizantom. Niti je latinska AMerka orignalno katolička niti je Iran originalno islamski. Zato sam ja zabrinuti susjed. Zabrinut sam za stanje kolektivnog duha dragih mojih istočnih susjede obzirom na vjerovatnu pobjedu modela svijeta kojeg provode Rusija i Kina. Zabrinut sam jer znam da nama dragi istočni susjedi neće postati nikakvi namjesnici prvog reda, prvi do najjačih. Strah me za bol koju će ta činjenice proizvesti u kolektivnoj psihologiji.

  10. Barakuda says:

    Nema se tu šta komentarisati, svi pravi Srbi vole Rusiju i jedinog pravog lidera na zemaljskoj kugli, brata Putina ! Banja Luka, Beograd, Moskva !!!

  11. Još zabrinutiji says:

    Zabrinut sam za stanje kolektivnog duha dragih mojih istočnih susjeda obzirom na vjerovatnu pobjedu modela svijeta kojeg provode Rusija i Kina. ....................................... Ma šta reče zabrinuti susjede? A šta je uzrokovalo to da Rusija i Kina krenu u realizaciju modela svijeta drugačijeg od modela koji ih je natjerao da krenu u tom smjeru? Da možda Rusija i Kina ne terorišu cijeli svijet i "uspostavljaju demokratiju" u drugim državama, u kojima poslije takvog "uvođenja demokratije" ostaju ruševine od države? U kakvom su stanju danas države nastale rušenjem bivše SFRJ? Jesu li u rušenju SFRJ učestvovale Rusija i Kina? Da je bilo zabrinutosti među svim stanovnicima bivše velike države ne bi dozvolili da je šačica ekstremista razruši. I po čijem scenariju? Svakako ne po scenariju Rusije i Kine. Pozdrav susjede!

  12. Meri says:

    @Zabrinuti sused, zadrži svoj cinizam i veštački humor, a naročito lažnu brigu za sebe. Da još uvek boli nepravda, laži, nesreća i zločini koje ste nam učinili i nepristojno je sa Vaše strane da nam se sad dušebrižnički obraćate. Znamo mi da je Rusija višenacionalna država i ne predstavlja nam to problem, mi smo umeli da živimo i u višenacionalnoj zajednici sve dok se nisu pojavili separatisti i izdajnici. Teško je graditi poverenje sa Vama čak i kad su u toku susedski razgovori.

  13. mija says:

    Fred se reciklirao i sad je kao zabrinut! E, Frede, Frede! Lako je nama za nas, ali šta ćemo sa Stepincem na našem KiM-u?

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *