ЕВО ЗАШТО СУ америчке специјалне јединице у Вијетнамском рату волеле да ратују са совјетским АК-47

EVO ZAŠTO SU američke specijalne jedinice u Vijetnamskom ratu volele da ratuju sa sovjetskim AK-47

27 jula 2018

Piše: Slobodan Đukić

Oni jednostavno nisu imali poverenje u sopstveno oružje, tačnije prezirali su ga iz dna duše. Automatska puška M-16 se zaglavljivala usred borbe, gde su usled iznenadnih zastoja znale da poginu kompletne jedinice. Sa druge strane se nalazio robusni i otporni AK-47, koji je pun gareža, vode i blata nemilice „štektao“ bez ikakvog zastoja.

Pri kraju Vijetnamskog rata, Amerikanci su doradili zaplenjene modele automatskih pušaka „Kalašnjikov“, i za njih razvili novu municiju. Oni su jednostavno bili prinuđeni na ovako radikalno rešenje, jer nisu imali poverenje u sopstveno oružje, tačnije prezirali su ga iz dna duše, piše američki portal „War is boring“.



„U prvi mah, automatske puške „Kalašnjikov“ su se u manjem obimu pojavile u Južnom Vijetnamu, gde su ih eksploatisali gerilski odredi Vijetkonga „- napisao je u svojoj knjizi Special Warfare Special Weapons, vojni istoričar Kevin Dokeri. Kao rezultat njene sve masovnije primene, ona je (misli se na AK-47) svoju ulogu našla i u američkim jedinicama, pre svega specijalnim snagama i odredima pomorskih diverzanata U.S. Navy SEAL.

Danas, među vojnim ekspertima i istoričarima postoji opšti konsenzus kada su u pitanju rezultati upotrebe američke automatske puške M-16 u Vijetnamskom ratu. Naime, ova puška se dosta „rđavo“ pokazala u ekstremno vlažnim uslovima, i u celini je bila veoma loše oružje. Često je „glavila“ za vreme borbe, a rukovanje sa njenim prvim modifikacijama predstavljao je pravi košmar za američke vojnike, koji su često gubili svoje glave dok su pokušavali da osposobe pušku za borbu.

Sa druge strane, automatska puška „Kalašnjikov“ je bila neuporedivo pouzdanije oružje, koja je na sve to, imala i veći kapacitet okvira u koji je moglo da stane do 30 metaka.

Pored toga, u specijalnim operacijama koje su se uglavnom izvodile noću, zahvaljujući karakterističnom zvuku prilikom paljbe, kao i posebnom tipu trasera koje je koristila isključivo američka puška, specijalci su često demaskirali svoje pozicije i privlačili na sebe vatru neprijatelja.

Američka vojska je često vršila specijalne racije po vijetnamskim selima u potrazi za gerilcima, ali i njihovim osnovnim naoružanjem, u cilju pronalaženja eventualnih nedostataka na sovjetskom vatrenom oružju i municiji koju AK koristi.

Amerikanci su posebno tragali za municijom koju je koristio AK-47. Pošto su američki izviđačko-diverzantski sastavi koristili uglavnom pešadijsko naoružanje sovjetske proizvodnje, ova municija je bila dragocena za izvođenje specijalnih operacija u Severnom Vijetnamu, ali i Laosu i Kambodži, u kojima Vojska SAD nije zvanično bila uključena.

Pripadnici američkih specijalnih snaga MACV-SOG, redovno su prelazili granicu pobrojanih država (vršili agresiju), radi zasednih napada na vijetnamske konvoje, akcije izviđanja i uništavanja neprijateljske infrastrukture. Ove jedinice su se sastojale iz odabranih komandosa iz gotovo svih postojećih specijalnih jedinica u sva tri vida američke vojske (kopno, more i vazduh). Koristile su uglavnom sovjetsko/rusko streljačko oružje koje je namenski modifikovano (dodatni nišani, okvirovi proširenog kapaciteta i doboši, prigušivači).

Američka komanda je za specijalne operacije često upotrebljavala borce iz Južnog Vijetnama. Naime, kada se obuku u karakterističnu uniformu  koju je upotrebljavao Vijetkong, i na rame okače AK-47, oni se vizuelno nisu mnogo razlikovali od Severnovijetnamaca.

Uskoro je američka komanda počela da primenjuje još lukaviju taktiku. Oni su počeli da vrše tehničke sabotaže nad zaplenjenim oružjem i municijom sovjetskog porekla. Osnovni cilj ove psihološke operacije je bio da se u svesti boraca Vijetkonga (ali i ogromnog broja američkih vojnika i oficira) značajno umanji visoka pouzdanost sistema Kalašnjikov koja je do tada vladala.

Jednostavno američki generali su na sve načine pokušavali da amortizuju ogromnu štetu koju je prouzrokovala očigledna superiornost AK-47 u odnosu na M-16. Zato su pokušavali da na svaki način obezvrede sovjetsku automatsku pušku koja ne samo da je stekla veliku svetsku popularnost, nego se čak i u okviru američkih jedinica nametala kao glavno oružje. Ovo je imalo velike socio-psihološke implikacije i unutar same američke vojske¹. To je otišlo tako daleko da su čak posezali i za strogim zabranama upotrebe zaplenjenog sovjetskog oružja u svojim jedinicama.

Naravno sve ove aktivnosti su imale beznačajne efekte na terenu i ni u kom slučaju nisu mogli da preokrenu dalji tok i konačni ishod Vijetnamskog rata.

(Russia beyond)

KOMENTARI



Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *