GDE TO SRBIJA IDE? – Da li mi to idemo u Evropsku uniju, uniju čije zemlje nisu osudile nacizam, ksenofobiju i rasizam?

GDE TO SRBIJA IDE? – Da li mi to idemo u Evropsku uniju, uniju čije zemlje nisu osudile nacizam, ksenofobiju i rasizam?

4 decembra 2014

EUNAZI 455Piše: Nikola Vrzić

Nije EU komesar za pregovore o proširenju Johanes Han čestito ni otišao iz Srbije, od koje je taman zatražio da uvede sankcije Rusiji jer su to učinili i naši evropski partneri, a Srbija je ponovo propustila priliku da se, u skladu s Hanovom toplom preporukom, uskladi sa Evropskom unijom. Osudila je, naime, nacizam, ksenofobiju i rasizam.

REZOLUCIJA

Prošlog petka, 21. novembra, tačno u 3:17:57 popodne u Njujorku, u okviru Trećeg komiteta Ujedinjenih nacija, članice Ujedinjenih nacija glasale su o Rezoluciji o „borbi protiv glorifikacije nacizma, neonacizma i ostalih oblika delovanja koji doprinose raspirivanju savremenih oblika rasizma, rasne diskriminacije, ksenofobije i s njima povezane netolerancije“. Antinacističku rezoluciju ovog suvoparnog naziva predložilo je 18 zemalja – među njima i Rusija, Venecuela, Kuba, Sirija, Pakistan, Nigerija… – i sadržine je kakva se i očekuje posle onakvog naslova. Sastavljena je, dakle, od politički korektnih ocena poput one da nije lepo biti rasista i podsticati rasizam, neupitnih istina da je nacizam zlo i da je njegovo propagiranje otuda nedopustivo, podsećanja na odluke Suda u Nirnbergu, izražena je i „duboka zabrinutost svim skorašnjim manifestacijama nasilja i terorizma izazvanog nasilnim nacionalizmom, rasizmom, ksenofobijom i netolerancijom“, uz poziv članicama UN da „unaprede nacionalno zakonodavstvo u cilju prevencije govora mržnje i izazivanja nasilja usmerenog protiv ranjivih grupa“… Sve u svemu, rezolucija je napisana tako da su komotno mogle da je sastave i „Žene u crnom“ ili neke od sličnih, profesionalnih borkinja za ljudska prava i mir u svetu.

Osim što je potpuno – iskreno, do potpune dosade – politički korektna i sazdana od opštih mesta i neupitnih istina, predložena rezolucija je i geografski sasvim neutralna. Ne samo što ni u koga ne upire prstom niti pak navodi neki konkretan primer probuđenog nacizma, ksenofobije, rasizma i antisemitizma o kojima govori – ne navodi nijedan, naravno, ne zato što ih nema – već, naprotiv, sasvim direktno kaže da su pretnja ljudskim pravima i demokratskom poretku, kakvu predstavljaju „ekstremističke političke partije, pokreti i grupe“, „univerzalni i nijedna država nije na njih imuna“.

I umesto da se ovako neutralan i, valjda, opšteprihvatljiv tekst usvoji bez glasanja – kao što je, recimo, bez glasanja istog dana usvojena Rezolucija o intenziviranju svetskih napora da se stane na kraj vaginalnoj fistuli – delegacija Sjedinjenih Američkih Država zatražila je da se glasa o antinacističkoj rezoluciji.

Rezultat glasanja za i protiv ovakve rezolucije predstavljao je popriličan šok. Rezolucija jeste prošla glasanje, glasalo je za nju 115 članica Ujedinjenih nacija, ali je istovremeno čak 58 članica svetske organizacije odbilo da se pridruži ovoj osudi neonacizma i rastuće glorifikacije nacizma, rasizma i ksenofobije.

Tri države su čak i glasale protiv osude nacizma, a 55 se samo uzdržalo od glasanja; pri čemu, kad je zlo kao što je nacizam u pitanju, uzdržavanje može da se shvati isključivo kao kukavičko protivljenje antinacističkoj rezoluciji, jer izostanak otvorene podrške borbi protiv nacizma jeste tiha podrška nacizmu, nešto poput švajcarske neutralnosti u Drugom svetskom ratu. Razmere nacističkih zločina su, jednostavno, tolike da ne dopuštaju nijanse i različita mišljenja; ako ne u Drugom svetskom ratu a onda zasigurno danas, kada za to nije potrebna pogibeljna hrabrost, ako nisi protiv nacista, to znači da si za njih. Trećeg puta jednostavno ne može da bude. Kako biti uzdržan pred smrću preko 60 miliona ljudi, čiji je uzročnik jedna ideologija zla?

Geografija globalne podrške nacizmu – zbog koje nam sva ova priča zapravo i jeste tako značajna – predstavlja pak otrežnjujući pokazatelj linije po kojoj se svet podelio. Protiv osude nacizma glasale su SAD, Kanada i Ukrajina. A ono kukavičko, uzdržano protivljenje osudi nacizma iskazale su sve, baš sve članice Evropske unije, baš sve članice NATO-a, i – uz nekoliko nebitnih privezaka poput Belizea, Samoe ili Malija – sve države koje žele da postanu članice jedne ili druge organizacije ili njima gravitiraju ili su njima okružene poput Andore, Monaka ili San Marina. Uz čitavu EU i čitav NATO, tako, antinacističku rezoluciju Ujedinjenih nacija nisu podržale ni Albanija, ni Crna Gora, ni BiH, ni Makedonija, ni Moldavija ni Gruzija. Rečju, svi kandidati i potencijalni kandidati. Svi osim Srbije. Naša Srbija je glasala za osudu glorifikacije nacizma, i na to treba da budemo ponosni. Ali i ozbiljno zabrinuti jer smo, bukvalno, jedini na evropskom kontinentu – skroz do Rusije i Belorusije, kako mapa lepo prikazuje – koji su to učinili. Drugim rečima, okruženi smo (ne)prikrivenim simpatizerima nacista i rasista.

Da su svesni svog nepočinstva, naši zapadni partneri/nacistički simpatizeri pokazali su, inače, i time što – sa potpuno usamljenim izuzetkom u vidu kanadskog „Nešenel posta“ – nisu objavili ni jednu jedinu reč o (anti)nacističkom glasanju u Ujedinjenim nacijama. Ali ih svest o tom nepočinstvu svejedno nije sprečila…

IZGOVORI

Obrazloženja koja su pritom dali bila su podjednako bedna. Zvanični UN-ov izveštaj o diskusiji navodi da je Ukrajina odbila da podrži antinacističku rezoluciju zato što je „Staljin ubio puno ljudi u gulazima“, zato što Rusija „podržava neonacističke i terorističke grupe na Krimu“ i „predložena rezolucija poslala bi pogrešnu poruku“. Predstavnica SAD je pak primetila kako je njena delegacija „zabrinuta zbog otvorenih političkih motiva koji su vodili glavnog sponzora ove rezolucije. Ta vlada je upotrebila iste fraze u tekućoj krizi u Ukrajini“, te bi, zaključila je, antinacistička rezolucija bila „uvredljiva i gruba prema onima koji su postradali u rukama nacističkih režima“ – uzgred budi rečeno, Izrael u rezoluciji nije našao ništa uvredljivo i grubo, i za rezoluciju je glasao. Što se pak naših EU prijatelja tiče, objašnjenje je u njihovo ime ponudila Italija; Unija je, rekao je predstavnik Italije, „zabrinuta oko iskrenosti teksta, jer je njegov glavni sponzor kršio ljudska prava“…

Za svoju odluku da ne podignu svoj glas protiv nacizma svi su oni, dakle, optužili Rusiju, s kojom su u sukobu oko Ukrajine. Ma koliko takvo opravdanje bilo neopravdano – upravo zbog zla o kojem je reč – jeste moguće pomisliti da se Amerika i njeni vazali antinacističkoj rezoluciji nisu toliko usprotivili zbog sopstvenog razumevanja za (neo)nacističko poimanje sveta koliko zbog želje da njome ne naškode novim ukrajinskim vlastima. Zašto? Zato što je „Jac naš momak“, kako to zimus reče Viktorija Nuland, pomoćnica američkog državnog sekretara, a momak Jac – premijer Ukrajine Arsenij Jacenjuk – imao je na listi svog Narodnog fronta i Andreja Parubija, saosnivača neonacističke ukrajinske Socijalističke nacionalne partije (svaka sličnost sa Hitlerovim nacionalsocijalistima je, je l‘, slučajna) i vođu dobrovoljačkog bataljona „Azov“ Andreja Bileckog, i pomoćnika komandanta „Azova“ Vadima Trojana, a čak je i „Njujork tajmsu“ letos uspelo da primeti kako „Azov“ nastupa pod zastavom sa „neonacističkim simbolom koji podseća na svastiku“, dok je britanski „Telegraf“ istu jedinicu opisao kao „otvoreno neonacističku“, citirajući njene pripadnike koji bez imalo zazora priznaju da jesu nacisti, i pride citirajući spomenutog Jacenjukovog poslanika i komandanta „Azova“ Bileckog i njegov javni poziv „beloj rasi“ na „krstaški rat protiv niže rase (Untermenschen) koju predvode Semiti“… Štaviše, dok smo kod američke popustljivosti u odnosu na ukrajinske neonaciste, odbačen je nedavno i amandman kongresmena Džona Konjersa na američki vojni budžet za narednu godinu (2015 National Defense Authorization Act) koji je tražio da se američka sredstva za opremanje ukrajinske vojske ne dodele onim bezbednosnim snagama Ukrajine koje iskazuju sklonost ka „veličanju ili glorifikovanju nacizma ili njegovih kolaboracionista, uključujući i upotrebu simbola zagovornika bele nadmoći (white supremacists) neonacista i sličnih“.

S tim što su, osim u vezi sa Ukrajinom, SAD – kao zemlja u kojoj belci i dalje nekažnjeno ubijaju crnce, o čemu nam svedoči i ubistvo Majkla Brauna u Fergusonu u Misuriju – ovom antinacističkom rezolucijom nesumnjivo bile dodatno iziritirane i zbog njene antirasističke komponente.

KONTINUITET

Problem sa ovakvim objašnjenjem protivljenja antinacističkoj rezoluciji, međutim, nalazi se u tome što čak ni na takvo objašnjenje naši natistički partneri zapravo nemaju pravo. Zašto? Zato što je njihovo odbijanje da se (makar i na tom verbalnom nivou) suprotstave glorifikaciji nacizma starije i od ukrajinske krize i od tekućeg sukoba sa Rusijom. Reč je, zapravo, o sasvim zabrinjavajućem kontinuitetu. Treći komitet Ujedinjenih nacija, naime, sličnu je rezoluciju protiv glorifikacije nacizma usvojio i 26. novembra 2012. godine. I tada su i Srbija i Rusija i još 118 zemalja glasale za, SAD i Kanada su takođe bile protiv (kao i Maršalska ostrva) a države EU i NATO i potencijalne članice EU i NATO su se opet uzdržale od glasanja, i nacizam nisu osudile… Kakav su razlog tada pronašli da ne osude nacizam, pošto ukrajinskog sukoba sa Rusijom u novembru 2012. nije bilo? Ili pak sada postaje nešto jasnija ona teorija američke izuzetnosti o kojoj govori i predsednik SAD Barak Obama? Na svoju su se izuzetnost, naime, pozivali i oni koje Obamina Amerika danas ne želi da osudi…

Na srpske evro (atlantske) integracije do sada smo imali veliki broj prigovora; Kosovo i Metohija, uništavanje domaće ekonomije ukidanjem carina i subvencija domaćoj privredi, nesrećno iskustvo Bugarske, Rumunije, Hrvatske… korupcija u EU koja (po podacima donedavne EU komesarke za unutrašnje poslove Sesilije Malstrem) godišnje pojede jedan čitav godišnji EU budžet, potpuna suspenzija demokratije koja se ogleda u činjenici da tokom pregovaračkog procesa treba da – bez mogućnosti prigovora i amandmana – usvojimo baš sve EU propise koje je doneo neko drugi a ne naši izabrani predstavnici… A sada se, prošlog petka u 3:17:57 popodne po njujorškom vremenu, na sve te prigovore nadovezao i ovaj neoborivi, moralni prigovor. Jednostavno, mi nemamo šta da tražimo u društvu onih koji uporno ne žele – pod ma kojim izgovorom, jer nijedan ne može da bude opravdan – da osude glorifikovanje najvećih zlikovaca u istoriji čovečanstva i oživljavanje te njihove ideologije zla i krvi, i niko nema prava da nas vodi u društvo takvih. A današnja podrška ukrajinskim neonacistima njihovu kontinuiranu njujoršku uzdržanost bespogovorno pretvara u otvoreno odobravanje nacističke ideologije.

Austrijanac Johanes Han je prošle nedelje, tražeći da uskladimo svoju spoljnu politiku sa politikom Evropske unije tako što ćemo Rusiji uvesti sankcije, od nas zapravo zatražio da se pridružimo ovakvoj njihovoj ideologiji, čiji je Rusija (a bogami i Srbija kakvu znamo i volimo) prirodni protivnik, a ne partner. I nemački predsednik Joahim Gauk je, na završetku svoje ovonedeljne posete Sloveniji, Srbiji poručio da će imati da se odluči za Brisel ili za Moskvu, vabeći nas naravno Briselu (i Berlinu) a ne Moskvi, a „imamo obilje dokaza za činjenicu da američki ambasadori i izaslanici širom sveta traže sastanke na najvišem nivou kako bi tim zemljama dokazali da su obavezne da kazne Rusiju zajedno sa njima (Amerikancima) ili će se suočiti sa posledicama. To čine u svim zemljama, uključujući i naše najbliže saveznike“, otkrio je ovih dana, neobično direktno, inače suzdržani i diplomatski suptilni ministar spoljnih poslova Rusije Sergej Lavrov.

Ovim pritiscima je, i u Njujorku i u Beogradu, srpski državni vrh odgovorio glasanjem za antinacističku rezoluciju Ujedinjenih nacija, i porukom da „Srbiji niko ne može da naređuje i govori kome će, kada i kako uvoditi sankcije“ (premijer Aleksandar Vučić) odnosno, rečima predsednika Tomislava Nikolića, „danas, ovih časova, ovih godina, Srbija sigurno neće uvesti sankcije protiv Rusije“. I možemo samo da se nadamo da će takva naša politika i opstati. Jer ćemo u suprotnom izgubiti dušu, a sa njom i Srbiju.

(Pečat)

KOMENTARI



5 komentara

  1. Darko Božuta says:

    Sviđa mi se članak. Problem je slijedeći: 1. Opšta Deklaracija o ljudskim pravima i temeljnim slobodama je nekompletna po pitanjima istinskog morala i smisla, a upravo to su najvažnija pitanja. Zbog toga po riječima mnogih svjetskih umova umjesto kulture ljudskih prava imamo nekultura zahtijeva za raznim pravima 2.NE UVRSTITI ISTINSKI MORAL KAO TEMELJ DRUŠTVA BUDUĆNOSTI I OSNOVU POLITIČKOG DJELOVANJA BILA BI PRAVA BUDALAŠTINA I SAMO JOŠ JEDNA OD PROLAZNIH IDEOLOGIJA Dok je istinski moral univerzalan, konačan i odmah provjerljiv, nauka se kontinuirano razvija, a ideologije se menjaju, nestaju, dolaze druge a upravo na osnovu univerzalnih moralnih principa. "Uticaj vladajuće ideologije na nauku se konkretno iskazuje kroz nastojanja da: · sebe proglasi naukom; · suzbije nastanak i razvoj pojedinih nauka; · iskrivi naučna saznanja; · usmerava nauku prema istraživanjima koja njoj odgovaraju. Da bi ovaj i ovaka uticaj neprestano povećavala vladajuća ideologija nastoji da se oblikuje u formi naučnog mišljenja. Ali, ona tada odbacuje empirijsku verifikaciju proglašavajući je banalnom, a privid istinitosti nastoji da postigne koherentnošću misli. Međutim, i neistinita mišljenja mogu međusobno da budu koherentna. Za povećanje svog uticaja na nauku ideologija često ističe kao argument svoje ispravnosti da je ona internacionalna. To je tačno: ideologije, kako pokazuju savremena iskustva mogu biti internacionalne, što se vidi iz velikog broja država svrstanih u blokove na ideološkim principima. Međutim, ispravnost, na koju se poziva, ideologije vredi samo, i isključivo samo, unutar ideoloških blokova. Ideološka misao nikad ne može da bude interblokovska, interpartikularna, opštečovečanska kao što je slučaj sa moralom a i naukom – nauka je univerzalno ljudska; ona je sveopšti duhovni proizvod društvenog razvoja." Prof. dr Milan I. Miljević, SKRIPTA IZ METODOLOGIJE NAUČNOG RADA,PALE, 2007 3.SUGESTIJE I UPUTE ZA PRAVLJENJE DRUŠTVA BUDUĆNOSTI TEMELJNE VRIJEDNOSTI: REDEFINICIJA CIVILIZACIJE I REDEFINICIJA KULTURE 11. Definicija: Vrhunac kulturnog i civilizacijskog razvoja ljudskog roda je moral. Civilizacija (lat: civis-slobodni građanin, civilitas-uljudnost, udvornost) je sveobuhvatni pojam za razne faze i načine kulturnog razvitka društvenih zajednica a što podrazumjeva, materijalni, intelektualni i moralni razvitak ljudskih zajednica, u smijeru slobodnog građanina, a koji se temelji na tome da je čovjek biće u razvoju svijesti i da mu upravo civilizacija treba omogućiti nesmetani razvoj urođenih snaga i potencijala, a vrhunac kulturno-civilizacijskog razvoja je upravo razvoj morala. Kako je čovjek slobodan tek u okviru moralnog zakona, materijalni i intelektualni razvoj moraju biti u funkciji moralnog razvoja. Bez obzira da li se civilizacijske norme prenose kroz imitaciju, inicijaciju ili instrukcije, kroz oca i majku, učitelja ili sveštenika, nasljeđe plemena ili društva, jezik i znanje, moral i običaji, tehnologija i umjetnost- moraju biti prenijeti mladim naraštajima kao instrument koji ih pretvara iz životinja u ljude. Na osnovu toga možemo zaključiti da je civilizacija instrument prenošenja informacija o svijetu i provjerenih životnih obrazaca sa svrhom oblikovanja ponašanja pojedinaca i grupe u smislu opstanka na datom prostoru u smislu da se postane ravnopravni subjekt civilizacuje. Pojam civilizacija potiče i od latinske riječi civilitas što znači uljudnost, udvornost. Za nas je veoma važno da shvatimo da sam korjen riječi upućuje na na intelektualni i moralni razvoj društvenih zajednica. Ustvari trebalo bi pisati moralni i intelektualni jer je moral viša upravljačka kategorija ali tokom razvoja čovjeka, moral, pošto je vezan za porast svijesti je ono što se zadnje razvija pa je napisano intelektualni i moralni. 12. Definicija: Kultura je proces oblikovanja ponašanja pojedinca i kolektiva u cilju opstanka i razvoja života na datom prostoru u smislu da postanemo ravnopravni subjekt civilizacije i podrazumjeva skup svih onih procesa, promjena i tvorevina, koje su nastale kao posljedica materijalne i duhovne intervencije, bilo vidljive, bilo nevidljive, u prirodi, društvu i mišljenju. Osnovni smisao kulture sastoji se u tome da olakša, održava, i produžava individualni i kolektivni napredak i razvoj ljudske vrste.Kulturu čini istorijska tradicija, moral i običaji, ekonomija, nauka, umjetnost, religija i filozofija. Rad je kulturna kategorija a stvaranje dodatne vrijednosti (profita) uslov da opstanemo kao ravnopravni subjekt civilizacije. Ako posmatramo čovjeka kao inteligentnu samo i društveno programirajuću društvenu životinju, kultura predstavlja kolektivno programiranje uma (kao softver) koje se individualno prihvata. Ravnopravni subjekt civilizacije je onaj koji nije ni u kakvom podređenom položaju i ne zaostaje za drugim civilizacijama ni u kom pogledu. Termin kultura ima latinski korjen. Osnov može da se vidi u izrazu cultus (u smislu gajenja, obrade polja), colere (negovanje, gajenje, obrađivanje) ili cultura (u smislu obrade polja). Korov u bašti ne treba saditi, on sam raste. Ako kulturu shvatamo kao gajenje, kultivisanje, njegovanje plemenitih kultura u bašti, ona predstavlja kontinuiranu akciju i stalnu borbu protiv korova, kao i obezbjeđenja što boljih uslova za napredovanje plemenitih kultura. Posljedica 1: Materijalni, intelektualni i moralni razvitak vrlo su povezani i nedostatak bilo kog aspekta dovodi društvo kao i pojedinca u poremećaj i bolesno stanje. Jedan naučnik koji se bavi ispitivanjem pojava materijalnog svijeta doprinosi materijalnom i dijelu intelektualnog razvoja vezanog za naučna dostignuća, ali to još ne znači da je njegov da kažemo filozofski stav moralan. Nauka ne daje filozofska rješenja, ona je sama svjesna da su njezini odgovori privremeni. Nedostatak istinskog moralnog razvoja daje katastrofalne rezultate i pogrešne filozofske zaključke u smislu modernizma, tj. posvećivanju samo materijalnom i tehnološkom razvoju, postmodernizma, u kojem se prestaje vjerovati u povijesne «meta pripovjesti» a to su po njima religija, humanizam, marksizam, a za istrčavanje sa pretpostavkama najvažniji im je propast komunizma, kao konačna pobjeda liberalnog kapitalizma nad marksizmom, te samo pažnja usmjeravanja na razvoj novih znanja koje je u funkciji moći i dominacije neoliberalnog kapitalizma. Zatim tu su razne poglupe priče o kraju povijesti, jer liberalna demokratija je vrh vrhova i nema dalje, to ti je realnost života sinko, itd... Posljedica 2: Ono što se upravo sada dešava u svijetu može se okarakterisati kao proces globalne demoralizacije, tj. odbacivanje pozitivne moralne komponente čovjeka i društva, a stavljanje akcenta na materijalni i intelektualni razvoj. To je direktna posljedica sekularnog fundamentalizma, scientizma, itd.., a koji koriste nauku kao sredstvo za dokazivanje svoje ideologije. Iza globalne naracije koja se poziva na ljudska prava i slobode, slobodan protok roba i kapitala i demokratiju, te mnoštvo globalnih manifestacija, kriju se i skriveni politički motivi koji ustvari vrlo arogantno i bezskrupulozno zagovaraju ukidanje mogućnosti političke promjene. Odbacivanjem tradicije koja je hiljadugodišnja akumulacija razuma i mudrosti, i čovjek i društvo se uvodi u poremečaj i gubitak ravnoteže. Riječ pravednost se sve više izbacuje i zamjenjuje se riječi interes, ugovor itd, itd... Posljedica 3: Cilj svakog društva je da promoviše upravo svoje naracije (bajke) a od društva struktuirana nauka ih mora podržavati stvarajući privid postideološkog (neideologiziranog) društva i istovremeno odbaciti i eliminisati sve istine koje bi urušile ili diskvalifikovale postojeći društveni sistem. Tako šta bez obzira na istinitost je u svakom društvenom sistemu strogo zabranjeno.Odbacivanjem tradicije i humanizma tj. moralnog razvoja čovjeka i društva, i čovjek i društvo se uvodi u poremečaj i gubitak ravnoteže koja vodi do konfrontacije i rata. «I kao što je čovjek bez sjećanja i znanja, čovjek bez cilja, tako i društvo bez skupnog sjećanja i iskustva i znanja o sebi, (odbacujući sve opšte teorije kao meta priče) društvo bez cilja,» osim cilja svakog društva da promoviše upravo svoje naracije a od društva struktuirana nauka ih dobrano mora podržavati, a ne neke istine, a koje bi urušile postojeći društveni sistem. Posljedica 4: Glavni cilj i svrha civilizacije je porast svijesti kroz iskustva dobra i zla tj. humanizaciju (očovječenje) čovjeka i razvoj njegovih potencijala prema istinskim ljudskim vrijednostima. Glavni cilj civilizacije nije samo razvoj nauke i tehnike, nije ni profit, ni ekonomsko blagostanje. Samo istinska ljudska bića dovode do sretne ljudske civilizacije, kao glavnog cilja čovječanstva! Posljedica 5: Ključna rasprava našega vremena je kulturna, moralna te neizostavno religiozna. Ključna rasprava našeg vremena je ustvari dijalog civilizacija i nije političke ili ekonomske naravi, jer na tim nivoima stvari ne mogu da se shvate i da se iznađu rješenja. Od religioznog, kao glavnog nosioca morala i stalnog pratioca čovječanstva i putokaza u individualnim i kolektivnim akcijama, ne može se pobjeći i kao što je svaki pokušaj u tom smislu propao a i tragično završio, to važi i za svaki takav pokušaj u budućnosti. Svaka priča koja hoće da isključi religiozno, ili da religiozno svede na individualnu stvar kao npr. hobi, može se nazvati jednoumljem i dubokim neshvatanjem, kako ljudskih prava, tako i realnog stanja na terenu. Religija je stvarna pojava, koja uporno prati čovjeka. Svaka isključivost u bilo čemu je nepoželjna i posmatra samo naličje stvari a ne i njegovo lice. Posljedica 6: Stalno istrčavanje sa zaključcima u smislu da je parcijalno objektivna naučna istina ustvari kompletna istina nije naučno utemeljeno i predstavlja ustvari vjerovanje da je to tako i sasvim je jasno da smo tada u području vjerovanja a ne u području činjenica, a upravo hoćemo da dokažemo nešto protiv vjerovanja. Posljedica 7: Pojednostavljeno rečeno glavne strane u dijalogu civilizacija su ateisti i vjernici. U ključnim civilizacijskim raspravama (Dijalog civilizacija) ne smije dominirati ni jedna strana u razgovorima i odluke bi trebale da se donose dijalogom i konsenzusom svih strana. Posljedica 8: Osmisliti održivu strategiju za zaštitu pojedinih civilizacija zahtijeva sudjelovanje svake zemlje i svakog naroda, jer rješenje ovog problema ovisi o domišljatosti i mudrosti svake konstitutivne civilizacije u kolektivnoj "Civilizaciji". Posljedica 9:Pojedinačne civilizacije su glavni nosioci moralnih standarda. Posljedica 10: Unutar pojedinih civilizacija religije su glavni nosioci istinskog morala (preko determinante sistema) kao najvažnije društvene kategorije. Zakoni u društvu su odraz morala koji proizilazi iz prijašnje kodifikacije morala u religijama.To je tako i u ateističkim društvima.Moral je najpouzdanije sredstvo kojim se usmjerava ponašanje ljudi. Moral je pouzdaniji od prava jer je i autonomna norma kojom čovjek naređuje sam sebi. Čovjek je složenost odnosa, procesa i uvjeta u kojima se razvija i egzistira.Zakoni u društvu su odraz morala koji proizilazi iz prijašnje kodifikacije morala u religijama, »jer moral je društvena kategorija. Iako individualni čin i postupak, društveno je uvjetovano ono što se smatra moralnim, poželjnim i vrijednim, a šta je nedopušteno u odnosu prema sebi, drugome ali i samim članovima društvene zajednice.» Salih Fočo, Rasprava o etici i moralu,Sarajevo Publishing 2011, str.34,35 Religije su višestoljetne škole humanizacije i nosilac morala kao najvažnije društvene kategorije »jer je moral i autonomna norma koju čovjek naređuje sam sebi, jer je usvaja i sankcioniše je snažnom unutrašnjom sankcijom, on nju po pravilu najčešće i poštuje, bez potrebe da mu je drugi nameće ili nadzirava njenu primjenu i zato je moral i najpouzdanije sredstvo kojim se usmjerava ponašanje ljudi jer je mnogo pouzdaniji od prava, iako je pravo preciznije i ima snažne oblike društvene prinude». Salih Fočo, Rasprava o etici i moralu,Sarajevo Publishing 2011, str.34,35 .Što se tiče religija velikani misli govore o jednoj jedinoj baštini sa identičnom suštinom! Da bi došli do te suštine potrebno je znanje ali ne samo ono nego je potreban i visoki stepen svjesnosti i razumijevanja šta ustvari religija želi da postigne kao krajnji cilj. Ustvari imamo različite vrste pogleda na identičnu suštinu tako da različite baštine dolaze do istoga! Posljedica 11: Zajednička osnova svih religija je njihova izvorna poruka-ljubavi i pravednosti, izgradnja razuma, mudrosti i solidarnosti. Religije u moralnom pogledu imaju fiksnu suštinu koja je uvijek korak ispred i predstavlja uputstvo za buduću moralnu transformaciju čovjeka.Fiksna suština religije očituje se u ljubavi i pravednosti kao determinante sistema (čovjekoljublja u kojemu je svako naš bližnji), izgradnji razuma i mudrosti, zatim zagovaranje Više stvarnosti kao kreatora podređenog sistema stvarnosti (tajna uprava), obavezi pokoravanja toj upravi (da bi se čovjek mogao usmjeravati i da bi sankcionisan raznim zakonima za koje uopšte ne zna da postoje mogao naći utočište). Pogrešan je i naučni stav kao i stav etičkih relativista da moralne vrijednosti potiču iz kulture koja nema fiksne suštine, pa tako nema ni nekih univerzalnih vrijednosti koje bi se provlačile kroz istoriju. Ako posmatramo kompletnu kulturu i moralni razvoj društvenih zajednica i pojedinca, jedino za religije možemo reći da imaju fiksne suštine (esencije) koje su uvijek korak ispred čovjeka i predstavljaju uputstvo za buduću moralnu transformaciju čovjeka. Religije su višestoljetne škole humanizacije. I u slučaju da su one izbačene iz igre kao npr. kod nekih ateističkih zemalja, one su opet prisutne kroz tradiciju jer su zakoni odraz morala koji proizlaze iz konteksta morala u duhovnim zakonima.Ukoliko bi neko prigovorio da su religije u promjeni i razvoju i da zbog toga nemaju fiksnu suštinu, moje mišljenje je da suština religije nije u razvoju, nego se religija prilagođava stepenu svijesti čovjeka. Učenik trećeg razreda osnovne škole ne uči integrale, što ne znači da je matematika u razvoju ili da ih nema u matematici. Matematika u tom slučaju jeste relativna matematika jer je prilagođena uzrastu učenika ali niko ne može reći da matematika nema fiksnu esenciju. Za one koji i ovo osporavaju, ako se poredi fiksnost suština svih elemenata kulture sigurno je da možemo reći da religije kroz istoriju imaju najviše fiksirane suštine i to upravo u moralu koji ustvari predstavlja suštinu za buduću transformaciju čovjeka u ovom smislu. Zajednička osnova svih religija je njihova izvorna poruka-ljubavi i pravednosti, izgradnja razuma i mudrosti. To je zato što je ljubav najveća od svih plodova duha i savršeno ujedinjuje ljude, a pravednost univerzalno prihvatljiva i neophodna kategorija. Lubav je najveća jer jedino ona može savladati sve što djeluje razdvajajuće, bilo u nacionalnom, rasnom ili kulturnom pogledu. 4.Sve gore navedeno nema Evropska Unija. Dok god se to ne uvede zemlje bivše Jugoslavije srljaju u još jednu blokovsku formaciju u kojoj se sigurno gubi suverenitet, jer je sve od rođenja do smrti propisano sa 100 000 stranica zakona. Kako smo bili lider nesvrstanih zemalja i imamo ta iskustva pitanje nesvrstanosti ili neutralnosti a na kraju i suvereniteta je ključno pitanje i smatram da su naši stručnjaci sposobni da riješe to pitanje. 5.Državama ex JU je potrebna Evropa kao moralna ideja. Dok to Evropa ne bude nemamo tamo šta da tražimo.

  2. poslednji mohikanac says:

    Protiv osude nacizma glasale su SAD, Kanada i Ukrajina... sta vise reci?

  3. rale says:

    S kim smo živeli i hoćemo opet snjima da živimo,strašno

  4. Mare says:

    Darko Božuta - Mislim, stvarno... Mogao si ovo i krace da napises jbt. coveku se smuci da cita. Pametne stvari pises, ali ga pretera sa duzinom. - Sto se EU tice, pa gospodo zar niko ne primeuje da je fasizam naprasno eksplodirao u SAD 90-tih godina, a po logici i na okupiranim teritorijama koje se zovu EU. Medijski mrak i zombiranje ljudi kontrolise celu pricu. Rusija je namerno podnela rezoluciju cisto da u svojim redovima nevernim Tomama dokaze da je Adolf vaskrsao i da nastupa tezak period za ceo svet.

  5. LADY GAGA / pod Javorom ovce pasu,čini mi se moje da su..... says:

    KOLEGINICA VESNA VAM JE UHAPŠENA, A VI KANDA NIŠTA NE RADITE DA JOJ POMOGNETE. PAZITE, I VI STE NA VUKIĆEVOJ LISTI. RAZOTKRIVATE STVARNOST, A NJEMU TO SMETA. http://www.intermagazin.rs/uhapsena-vesna-veizovic/#comment-25763

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *