ИСТОРИЈСКА ЛЕКЦИЈА ЗА СРБЕ: Ко са Немачком склапа савез, губи територије и гине за Швабу

ISTORIJSKA LEKCIJA ZA SRBE: Ko sa Nemačkom sklapa savez, gubi teritorije i gine za Švabu

18 juna 2017

Ponekad Istorija ne može da nam odgovori na pitanje kako je nešto moguće zbog mnogobrojnih uzroka toga i neslaganja istoričara o njihovom međusobnom rangiranju po značaju ali uvek može da nam odgovori na pitanje da li je nešto moguće.Ponekad Istorija ne može da nam odgovori na pitanje kako je nešto moguće zbog mnogobrojnih uzroka toga i neslaganja istoričara o njihovom međusobnom rangiranju po značaju ali uvek može da nam odgovori na pitanje da li je nešto moguće.

Tako i na pitanje da li je moguće da jedna država tj. vlast i njen narod čine sve da bi ušli u savez, postali saveznici, sa svojim dokazano najvećim neprijateljima, istorija će nam dati potvrdan odgovor i to ne odlazeći u daleku prošlost već ukazujući nam na slučajeve koji su se maltene juče desili. Potvrdan odgovor na napred navedeno pitanje naći ćemo već u godinama neposredno pred izbijanje Drugog svetskog rata. Neophodan nam je kratak uvod.

Pođimo hronološkim redom.30. januara 1933. godine Adolf Hitler je postao kancelar Nemačke, iako su na prethodnim, ponovljenim parlamentarnim izborima njegovi nacional-socijalisti dobili 195 poslaničkih mesta, socijal-demokrati 125, a komunisti 100 mesta. Dakle, za apsolutnu većinu u nemačkom parlamentu bilo je neophodno 210 poslaničkih mesta što nacisti nisu imali, već su imali samo relativnu većinu. Socijal-demokrati i komunisti zajedno su imali apsolutnu većinu (125 + 100 = 225) ali zbog toga što nisu mogli da se slože i ujedine, što će vrlo brzo najkrvavije da plate, vlast su preuzeli nacisti.

Istorijska je činjenica da većina nemačkog naroda nije podržala dolazak Hitlera na vlast. Hitler je 19. avgusta 1934. godine prigrabio i funkciju Predsednika Republike posle smrti Hindenburga i time učvrstio svoju vlast. Vrata Pakla za ceo svet bila su širom otvorena.

Čim je učvrstio svoju vlast Hitler kreće sa jednostranom revizijom Versajskog ugovora o miru kojim je završen Prvi svetski rat. Stvari se odvijaju neverovatnom brzinom:

– 14. oktobra 1933. godine Hitlerova Nemačka napušta Društvo naroda;
– 16. marta 1935. godine Nemačka odbacuje sva vojna ograničenja koja su joj bila nametnuta Versajskim mirom;
– Takođe, 1935. godine Sarska oblast se posle održanog plebiscita pripaja, vraća Nemačkoj;
– 1936. godine nemačka vojska zauzima Rajnsku oblast;
– 11. marta 1938. godine na poziv austrijskog kancelara Sajs – Inkvarta nemačke trupe upadaju u Austriju, a posle dva dana 13. marta Sajs – Inkvart je objavio Zakon o prisajedinjavanju Austrije Nemačkoj;
– 29. septembra 1938. godine potpisan je Minhenski sporazum između Velike Britanije, Nemačke, Francuske i Italije kojim se češka Sudetska oblast izdvaja iz sastava Čehoslovačke i pripaja Nemačkoj.

Najzad dolazimo do odgovora na naše početno pitanje koje je glasilo: Da li moguće da jedna država teži savezu sa svojim najvećim neprijateljima? Odgovor je da je to moguće i naš prvi dokaz za to je slučaj tadašnje Slovačke koja je normalno u to vreme činila zajedničku državu sa Češkom.Odnosi među državama u mnogome podsećaju na odnose u okviru jednog životinjskog čopora. Kada jedinka u tom čoporu ispolji slabost usled bolesti ili povrede biva napadnuta ne samo od grabljivaca već i od ostalih članova tog čopora. Dalji razvoj događaja nam to nesumnjivo potvrđuje.Posle samo tri dana po zaključenju Minhenskog sporazuma već 2. oktobra 1938. godine na ultimativni zahtev Poljske Čehoslovačka joj je ustupila oblasti oko Tješina koje su se nalazile i u Češkoj i u Slovačkoj.A zatim sledi i unutrašnji autonomaški napad na državu Čehoslovačku.

Naime:

– 6. oktobra 1938. godine Slovačka je proglasila autonomiju;
– 8. oktobra 1938. godine Potkarpatska Ukrajina je, takođe, proglasila autonomiju.

Međutim, jeste da su autonomaši po svojoj suštini istovremeno i petokolonaši ali ova njihova izdaja proglašavanjem autonomije nije im mnogo pomogla sem što su se time totalno razotkrili i obrukali.Posle nepunih mesec dana od proglašenja autonomije Slovačke i Potkartpatske Ukrajine 2. novembra 1938. godine Čehoslovačka je morala po Bečkoj arbitraži da ustupi Mađarskoj delove Slovačke i Potkarpatske Ukrajine ukupne površine od 12 000 km²  i sa preko milion stanovnika.Dakle, iako su Slovački političari na čelu sa Predsednikom Slovačke Tiso Josefom vodili pronemačku i antidržavnu, antičehoslovačku politiku, to ih nije spasilo od gubljenja velikog dela svoje teritorije, a u korist Mađarske i to upravo po diktatu Nemačke i Italije koje su dominirale Bečkom arbitražom.

Ako nas je nešto Istorija naučila to je upravo to da se izdaja nikada nije isplatila, da se nikada nije pokazala kao ispravna već uvek kao pogrešna odluka. Kroz Istoriju, tuđu izdaju, iako je ona bila u tursku korist, najupečatljivije su upravo Turci kažnjavali.I pored gubljenja za Slovačku ogromnih teritorija u korist Mađarske, a po diktatu Nemačke, slovački Predsednik Tiso sa svojim istomišljenicima je i dalje bandoglavo zastupao pronemačku, a antičehoslovačku politiku što je na kraju primoralo Predsednika Čehoslovačke Republike Emila Hahu da ga smeni sa funkcije predsednika Slovačke. Smenjeni Tiso je 13. marta 1939. godine otišao u Berlin i zatražio nemačku pomoć. Hitno su u Berlin pozvani Predsednik Čehoslovačke Republike Haha i ministar inostranih poslova Hvalkovski i pod Hitlerovim pritiskom su naterani da potpišu dokument kojim su stavili svoju zemlju pod nemačku zaštitu.

Već sutradan, 15. marta 1939. god. nemačke trupe su upale u preostalu Češku dok je slovačka Skupština Dijeta proglasila nezavisnost preostale Slovačke, a Mađarske jedinice su okupirale Potkarpatsku Ukrajinu.Kaže naš premudri narod: „Pokaži mi da te razumem“, te evo istorijske karte koja sve napred rečeno najbolje ilustruje i objašnjava.

Obogaljena, očerupana Slovačka i dalje sprovodi pronemačku politiku. Brukanju nema kraja.Kada je Nemačka 1. septembra 1939. godine napala Poljsku i time izazvala početak Drugog svetskog rata, zajedno sa njenim trupama, rame uz rame, učestvovale su i regularne slovačke jedinice što najbolje dokazuje sledeća vojna karta.

Težeći savezu sa svojim u praksi dokazanim neprijateljem, slovačka politička vrhuška je na kraju dovela do toga da slovački vojnici ratuju za interese istog tog neprijatelja, a protiv svoje slovenske braće. Čak ni tu nije kraj slovačke pronemačke, profašističke, prohitlerovske politike. 24. novembra 1940. godine država Slovačka tj. ono što je od nje preostalo pristupa Trojnom paktu Nemačke, Italije i Japana.Drugi primer politike bandoglavog srljanja u zagrljaj svog neprijatelja predstavlja slučaj Rumunije, takođe u periodu pred Drugi svetski rat.Do tog vremena Rumuniju možemo bez svake sumnje da nazovemo miljenicom Istorije:

– 1913. god. Rumunija učestvuje u Drugom Balkanskom ratu protiv Bugarske i na osnovu toga je pripojila sebi teritoriju Južne Dobrudže;
– Rumunija je iskoristila građanski rat u Rusiji posle Oktobarske revolucije iz 1917. god. i pripojila je sebi Besarabiju i Severnu Bukovinu koje su pre toga pripadale Carskoj Rusiji
;- U Prvom svetskom ratu Rumunija je učestvovala na strani pobedničke Antante i po njegovom završetku pripojena joj je cela Transilvanija koja je do tada pripadala Austro-Ugarskoj.

Znajući da ako nekome ko je u trenutnoj krizi oduzmeš teritorije, očekuj da će on kada se oporavi svakako zahtevati da mu te teritorije vratiš, Rumunija je da bi se zaštitila, da bi sačuvala svoj teritorijalni integritet 1920. god. i 1921. god. obrazovala sa Jugoslavijom i Čehoslovačkom vojni savez – Malu Antantu, a 1934. god. sklopila je pakt sa Jugoslavijom, Grčkom i Turskom uperen protiv Bugarske.

Pored toga, 13. aprila 1939. god. Velika Britanija i Francuska dale su Rumuniji garantije u pogledu integriteta njenih granica. Vrlo brzo vreme će da pokaže da je te garantije Rumunija mogla da okači mačku o rep ili da se sa njima slika.Iako je kao sila pobednica iz Prvog svetskog rata Rumunija zvanično vodila politiku saradnje sa zapadnim demokratijama, nemački uticaj je jačao svakim novim danom. U zemlji je postojala veoma jaka fašistička organizacija Gvozdena Garda, koju je osnovao Kordeanu. Mada je kralj Karolj II u februaru 1938. god. raspustio sve političke stranke i uveo monarhističku diktaturu, nemački uticaj je i dalje bio veoma snažan. Formalno, zemlja je bila bliska zapadnim silama dok se suštinski sve više vezivala za Hitlerovu Nemačku. To najbolje dokazuje podatak da je tri nedelje pre dobijanja napred navedenih garantija 23. marta 1939. god. Rumunija zaključila Ugovor sa Nemačkom kojim su naftna polja kod Ploeštija potpala pod nemačku kontrolu.

Približavanje Rumunije silama osovine kulminira septembra 1940. god. kada general Antonesku uspostavlja u zemlji vojno-fašističku diktaturu, a 23. novembra iste godine Rumunija pristupa Trojnom paktu, mada je već od septembra imala tajni vojni savez sa Nemačkom.Dok su rumunski vlastodršci vremenom sve više približavali zemlju Trojnom paktu, istovremeno je Rumunija teritorijalno postajala sve manja i manja. Kao nokija. Tome su doprinele baš zemlje sa kojima je Rumunija težila da stupi u što tešnji savez, jer su Nemačka i Italija diktirale odluke Bečkoj arbitraži. (Mnoto me, brate, ta arbitraža podseća na jednu zapadnjačku komisiju nastalu u vezi sa raspadom SFR Jugoslavije početkom devedesetih godina 20. veka)

Prvi se sa teritorijalnim zahtevom prema Rumuniji pojavljuje Staljin, koji u to vreme pomera granice Sovjetskog Saveza prema zapadu u sklopu svojih priprema za odbranu od sve izvesnijeg budućeg napada fašističke Nemačke i zahteva od Rumunije da vrati Sovjetskom Savezu Besarabiju i Severnu Bukovinu. Rumunska Vlada je 26. juna 1940. god.  nevoljno prihvatila Staljinov zahtev i već 28. juna Sovjetske armije ulaze na te teritorije. Rumunska Vlada nije imala kud. Francuska je već bila pobeđena od Hitlerove Nemačke, Britanija se spremala za odbranu od nemačke invazije, a Nemačka je imala od 23. avgusta 1939. god.

Pakt o nenapadanju sa SSSR-om u trajanju od deset godina.To je što se tiče saveznika ali joj niko nije branio da se sama brani od strane agresije. Ali, takva sveta i hrabra privilegija pripada samo pojedinim, da ne kažemo izabranim narodima, kao što su, na primer … Finci. I od njih je Staljin tražio da mu ustupe neke svoje teritorije ali su oni to odbili i pružili su mu herojski otpor, mada su na kraju ipak bili pobeđeni. Svoje teritorije nisu uspeli da sačuvaju ali su tada uspeli da sačuvaju svoju čast.E sada da vidimo kako se u tom periodu pobedničke fašističke sile odnose prema rumunskoj teritorijalnoj celovitosti.30. avgusta 1940. godine Bečka arbitraža po diktatu Nemačke i Italije primorava Rumuniju da najveći deo Transilvanije (Erdelja) ustupi Mađarskoj.7. septrembra 1940. godine Ugovorom u Krajovi, Rumunija je dala Južnu Dobrudžu Bugarskoj. Nema druge nego da je i tada bio u pitanju diktat Nemačke i Italije.Da bismo i sve napred rečeno u vezi Rumunije, takođe, najslikovitije i najsažetije pokazali, evo i sledeće karte:

Dakle, samo nekoliko meseci pre pristupanja Trojnom paktu, koje se desilo 23. novembra 1940. godine, po diktatu vodećih članica tog pakta, Rumunija je morala da 30. avgusta 1940. god. ustupi Transilvaniju Mađarskoj, a 7. septembra 1940. godine Južnu Dobrudžu Bugarskoj. Težeći tom savezu, Rumunija nije mogla ni da pretpostavi da sve zemlje koje njemu teže nemaju isti tretman kod vodećih zemalja tog saveza. Neke su bile manje, a neke više ravnopravne.To što si manje ravnopravan, ne znači da imaš i manje obaveze, već naprotiv baš suprotno.Zbog toga se i desilo da je 22. juna sledeće godine prilikom napada fašističke Nemačke na Sovjetski Savez Rumunija učestvovala sa svoje dve Armije (3. i 4.) odnosno sa 13 divizija i sa 9 brigada, sa ukupno 500 000 vojnika dok je Mađarska u tom napadu učestvovala sa „samo“ 4 brigade sa ukupno 50 000 vojnika. Dakle, sa 10 puta manje vojnika, a od tog saveza dobila je kao na tacni Transilvaniju otetu od Rumunije.

Kao i u slučaju Slovačke, tako i u slučaju Rumunije, njeno približavanje i na kraju pristupanje Trojnom paktu bilo je skopčano, povezano sa gubitkom ogromnog dela njene teritorije, pre svega po diktatu vodećih članica tog pakta i na kraju sa upotrebom njenih oružanih snaga od strane istog tog pakta.Pitate se zašto sam vam sve ovo ispričao. U svakom slučaju, ne može da škodi. Kao što kaže jedan od naših najpopularnijih glumaca, „Ako ne može da škodi, onda mora da koristi“.
28.5.2014.

Napomena:Članak je deo nove knjige autora za koju traži izdavača ili finansijera, dok zauzvrat nudi reklamni prostor u knjizi. Kontakt: alekmija@yahoo.com

(Aleksa Mijailović / Srbin.info)

KOMENTARI



12 komentara

  1. Digitron says:

    Da je sreće da smo Nemačka sada bih vozio mercedesa i imao sredjenu državu a ovako imamo Ivicu Dačić i Palmu i Vučića i totalno rasulo u državi.

  2. Bambula says:

    To je istina. Dio Hrvata je stao uz Hitlera i izgubljeno je 50% hrvatske zemlje. Hrvati su izgubili cijelu Bosnu i Hercegovinu i istočni Srijem. Tko s Nijemcima tikve sadi, o glavu mu se obiju. Nikad više s Nijemcima!

    • Bulova says:

      Bosna (i hercegovina) i Srem (istočni i zapadni) su srbske zemlje. Baranja je kao i Krim, data socijalističkoj rep. frvatskoj pod komunistima, dekretom komunističke partije iako su većinom Srbi živeli tamo. Sadašnja hrvatska nikada nije bila samostalna, niti je imala kraljeve nego najviše knezove ali uvek pod upravom mađara ili švaba, turaka, pa opet švaba i mađara. Ni na jednoj mapi iz prošlosti, se ne spominje hrvatska država nego samo slavonija i dalmacija (pogledaj čak i mapu sa berlinskog kongresa 1878-me), gde je u slavoniji bilo pola Srba pravoslavnih a pola katolika. U Dalmaciji je većina bilo Srba pravoslavnih.

      • Bambula says:

        @Bulova Sve krivo. Iz srednjovjekovne kronike "Historia Salonitana" znamo da je Stjepan Držislav bio okrunjeni kralj Hrvatske i Dalmacije. Također, ista kronika tvrdi da su hrvatski KRALJEVI i kraljice, a ne nekakvi knezovi, pokapani u mauzoleju hrvatskih kraljeva koji se nalazio u narteksu crkve sv. Stjepana na Gospinom Otoku u Solinu. Taj izvor među, kako navodi, brojnim grobovima kraljeva i kraljica, spominje grob kralja Krešimira. Tu je arheološkim istraživanjem nađen polomljeni sarkofag utemeljiteljice mauzoleja hrvatskih kraljeva, kraljice Jelene Slavne (+976.) na kojem se nalazi epitaf u njenu čast u kojem se spominje i ime njenog supruga, kralja Mihovila Krešimira II. i sina, kralja Stjepana Držislava. Nadalje, kardinal Deusdedit zapisao je 1086. krunidbenu zavjernicu kralja Zvonimira u knjigu "Collectio canonum" (napisana TRI GODINE PRIJE smrti kralja Zvonimira) u kojoj se opisuje čitav tijek njegove krunidbe, uključujući mjesto gdje je krunjen, tko ga je okrunio za kralja, kada i čime. Prema tome, smiješno je i jadno pokušavati opovrgnuti brojnim izvorima zasvjedočeno postojanje srednjovjekovnog HRVATSKOG KRALJEVSTVA. Spomenut ću i to da je supruga kralja Zvonimira bila itekako poznata ugarska princeza Ilona Arpadi, poznata u hrvatskoj tradiciji kao Jelena Lijepa. A što se tiče tih nebuloza o većini pravoslavaca u Dalmaciji, to je debilno čak i za pomisliti, a kamo li za napisati. Pravoslavci su oduvijek bili manjina na prostoru Dalmacije, o čemu, između ostalog, svjedoči i MALOBROJNOST pravoslavnih crkava na tom području, koje su kao kap u moru pored katoličkih.

    • Vlada says:

      Bas si bambula, Jel su to izgubili 50posto onoga sto su im nemci dali. A sad im vracaju i to sa kamatom. Pa hrvatske ne bi bilo da nemacka ne daje i ne pravi je.

      • ralemce says:

        Nemci nisu pravila Hrvatsku.Hrvati su uvek bili Nemački i Ugarski kmetovi bez prava glasa i političke i državne slobode. Hrvatsku teritoriju je odbranio Kralj Aleksandar i odbranio Hrvate katolike od Austrougarske osvajačke politike. Posle im je dao Banovinu i napravio im državu u državi.Velika greška za Srbe. Tito i komunisti su im nacrtali granice i napravili im Republiku koja je posle raspada SFRJ postala nezavisna država.

  3. Js says:

    Ovo su fakti neobični. Svi procesi su ciklični. Novo vrijeme je samo i Ništa više. Sve je već viđeno. Osim da je Rusija jača i spremnija nego prije. Samo sad su sile osovine otetočene u nato. Bio bih sretan da možemo biti ravnopravni dio evrope ali nemoguće jedini izlaz za slobodu je Rusija. Tu nema američkog sna ali na duže ćemo opstati. Svako drugo rješenje je primamljivije ali opasnije. Vučić je istorijski promašaj na žalost

  4. Kosovac says:

    Ovako dobar članak ima jednu jasnu poentu, to je da podseti da savez sa Trojnim paktom u ono doba nije automatski i donosio teritorijalni integritet. I da se to više nego očigledno ponavlja u današnje vreme, s tim što je Trojni pakt promenio ime u NATO. I ovaj članak sada upropašćuju i odvlače nam pažnju neki kolege komentatori, kao ovaj „Bambula“. Ne interesuje me ova njegova virtuelna Hrvatska, evo puštam ga da se igra sa njom kao sa plišanim mecom, dozvoljavam mu i da crta granice ako treba i do Zemuna, da mu damo nekog olovnog vojnika i neka zamišlja bitke u kojima naravno mali đokica pobeđuje – sve dok je tata raspoložen i ne izvuče prut…..Takođe, budalu ne treba da tražiš, „Digitron“ se sam javlja, on bi da ima mercedes, a pošto nema mercedes, valjda je lako da uperi prstom u krivca za to, nije kriv tata što mu nije kupio mercedes….. Da se vratim na temu – molim da posmatrate Makedoniju danas, ona juri u zagrljaj NATO, zašto, pa da zaštiti svoj teritorijalni integritet prvenstveno. A vidimo i da NATO ima miljenika Veliku Albaniju, i svi vide da će Makedonija da ostane bez velikog dela teritorije, iako postupaju i po savetima soroševskih političkih analitičara. Znači, Makedonija radi po ispravnoj proceduri i receptu, a ipak ne uspeva da sačuva teritoriju, biće i gore od toga, doživeće Makedonci srpsku sudbinu da kao većina na popisu bude manjina u životu….. Tako srlja i Srbija, Toma i Vučić su odavno rekli da im je ideal da njihova deca žive u Evropskoj Uniji. Naravno neki Srbi su to shvatili kao božju zapovest koja vodi dobrom životu. E, tu je ovaj poštovani pisac hteo da nas podseti da se već najmanje jednom u istoriji nije tako desilo, ne samo nama. 2 rumunske divizije su izginule kod Staljingrada, ginuli su Hrvati, Mađari, Bugari. Isto bi bilo da su se branili na svojoj teritoriji, da ginu im je već bilo zapisano. Srbi su takođe ginuli, ali su bar tu i Nemci ostavili svoje kosti pa su Nemci morali da odustanu od konkretnih ratova, našli su bezbolniji metod, ubede nekoga da će da vozi mercedes ako se upiše u Nemce.

    • Bambula says:

      Zašto misliš da se mene tiču tvoje frustracije?

      • Kosovac says:

        @ Bambula,…. Moje frustacije. A ti fol „nikad više s Nemcima“. Brzo si zaboravio Danke Dojčland….. Na primer, Hitler vam je poklonio „Srijem“, ali kada je izgubio rat, i vi ste izgubili poklon, ima tu neke logike, i nema na koga da se ljutiš. Dalje, Tito vas je izvukao, učlanio u partizane, sačuvao ustaše, a vi nezahvalnici jedni, ukidate mu trg u Zagrebu. Da znamo gde je Titov grob, pa da snimimo kako se jadan okreće u grobu….. Pa onda mali Đokica pominje da je Bosna i Hercegovina Hrvatska. U stvari, Hrvatsko je bilo tamo negde oko Zagorja, šaka jada, ostalo je bilo i sada su sve Srbi a to znači da je i teritorija Srpska. Što niste sačuvali svoj Hrvatski jezik, nego ste kurvinski prisvojili Srpski. Sada je red da kažem da se zbog toga Vuk Karadžić i Đuro Daničić takođe prevrću u grobu jer su vam poklonili nešto za šta nisu imali pravo. I onu kilavu latinicu su vam napravili, sada se držite nje kao pijan plota jer nemate nešto bolje….. I onda ja frustriran što mi je krivo što kvariš onaj gore vrlo poučan članak.

        • Bambula says:

          Opet sve krivo. Hrvatsko Zagorje i kraj oko Zagreba nisu bili dio Hrvatske sve do početka 16. stoljeća. Taj kraj je bio Kraljevina Slavonija kojom je , kao i Hrvatskom upravljao hrvatski herceg (duž Croatiae et Dalmatiae, duž totius Sclavoniae). Ono što to pogrešno nazivaš "srpskom zemljom", odnosno današnja Lika, zapadna Hercegovina i Dalmacija bile su zemlje koje su do prodora Osmanlija otvorile središnje hrvatsko područje pod imenom Kraljevina Hrvatska.

          • Kosovac says:

            @ Bambula,…. Tako je, sve su to bile Hrvatske zemlje u kojima nije bilo nijednog Hrvata, sa Srpskim stanovništvom. Posle su Hrvati digli ustanak pod parolom „Danke Dojčland“, i oslobodili teren gde nikada nisu živeli.

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *