КО ЈЕ ОКУПИРАО СРБИЈУ 1944. Г.?

KO JE OKUPIRAO SRBIJU 1944. G.?

22 oktobra 2016

2-sotirovic-2013-34t

Piše: Vladislav B. Sotirović

Da su se partizani rimokatoličkog komuniste u austrougarskoj uniformi (1914. g.-1915. g.) Josipa Broza Tita od oca Hrvata i matere Slovenačkinje u toku Drugog svetskog rata borili protiv inozemnog okupatora u okviru tzv. „Narodno-oslobodilačke borbe“ (naših naroda i narodnosti) na tlu Jugoslavije naučio je naizust svaki Titov pionir i omladinac (član „Tito jugend“ organizacije) iz zvaničnih prvoboračko-skojevskih udžbenika bivše samoupravne Goleme Slovenačke i Hrvatske (sa Istrom, Novom Goricom, Dubrovnikom, Krajinom, Prekomurjem, Međumurjem…) i Mizerne Srbije (bez Vojvodine, KosMeta, Vardarske Makedonije i sa Sandžakom kao državom u državi).

Hrabre i dalekosežno efikasne vojne akcije austrougarskog kaplara iz Kumrovca su čitave četiri godine rešavale ishod kompletnog Drugog svetskog rata (DSR) tako da je jedan Staljingrad bio samo predsoblje jedne Sutjeske, jedan Lenjingrad je bio ništa drugo nego samo nužnik jedne Neretve, Kursk je bio balkon jedne Kadinjače, Bitka za Berlin iz 1945. g. je bila samo garaža jedne Beogradske Operacije iz 1944. g. dok su pomorske bitke za Maršalske Otoke i Okinavu bile crtani filmovi u odnosu na kumrovačku hajdučiju po Jadranu sa sva četiri čamca na vesla Ratne Mornarice NOVJ (kako su se za Titove pilote razarajućeg Ratnog Vazduhoplovstva NOVJ – Josipa Kraša i Soko Štarka otimali i maršal Rajha Herman Gering i saveznički komandant general Ajzenhauer biće reči u nekom posebnom artiklu o suvremenom razvoju svetske avijacije). Kaplarska historiografija i dan danas barata sa čitave 22 (DVADESET I DVE!!!) švapske divizije vezane na prostoru Jugoslavije na kome su brigade kumrovačkog Napoleona Bonaparte iz dana u dan razbijale Vermaht u param parčad tako da su se i Čerčil i Staljin i Ruzvelt i De Gol prosto utrkivali kome će prvom Velimir Bata Živojinović da bude pozajmljen na jednosezonsku uporabu radi ulaska u Fajnal Four.

Elem, istražujući povijest krucijalnog samodoprinosa Velikog Jože i njegovih partizana (sa oznakama Crvene Armije na srpskim šajkačama preimenovanim u „titovke“) u riješavanju sudbine DSR dođosmo i do nekoliko historičkih dokumenata na koja treba obratiti pozornost prilikom prvog sledećeg repisanja Povijesnice naših naroda i narodnosti u DSR i fundamentalnog samodoprinosa kumrovačkog kaplara razpamećivanju Trećeg Rajha (u svijetlu otplaćivanja ratne otštete Jugoslavena Njemcima i Njemačkoj). Za autora ovog ekskluzivnog izdanja predlažemo penzionisanog JNA đenerala Stevana Mirkovića, bivšeg komandanta Treće armijske oblasti Jožine Velike Kroacije (Južna Centralna Srbija sa Vranjem, Nišom i Leskovcem, Neovisna Država Šiptarskog Kosova i Vardarska Makedonija) koji je pre par godina na internet TV Raskršća položio doktorski ispit iz predmeta ONO i DSZ iznošenjem krucijalnog fakta o antinarodno-fašističkom karakteru velikosrbskog pokreta svog kolege po činu Dragoljuba Draže Mihailovića kada su tamo neke ratne godine „ćetnici“ zaklali jedno dijete u Vrčinu kraj Biloga Grada na Savi i Dunavu. Kumrovački đeneral nam je, ipak, ostao dužan navesti (za ispit habilitacionog doktora nauka) i nekoliko primeraka zatiranja srbske dece na Sremskom Frontu, njihovih očeva i majki u okviru Đilasovih „Lijevih skretanja“ po Crnoj Gori i okolini, dok se odgovori na ispitno pitanje o direktnoj i otvorenoj suradnji Jožinih partizana sa Hitlerovim Njemcima i Pavelićevim hrvatsko-bošnjačkim ustaškim koljačima u toku čitavog DSR ostavlja za Mirkovićevu besjedu prilikom dodijele „Nobelove nagrade za povijest“ u Stokholmu prvom narednom prilikom.

CHETNIKSposterReklama za američki igrani film o četnicima Draže Mihailovića snimljenog i prikazivanog za vreme samoga rata

S naše strane, navodimo prepis samo jednog arhivsko-originalno-autentično „kaplarskog“ dokumenta iz perioda DSR iz koga se jasno vidi protiv koga se Jožini „narodno-oslobodilački“ soldati nisu a protiv koga se jesu borili. Iz ovog dokumenta, što je još bitnije, jasno proizilazi (bar za one sa četiri razreda osnovke iz pred-Jožinog perioda „komsomol naobrazbe“) i za šta su „kumrovčani“ ratovali čitave četiri godine preko srbske grbače i vratova (dokument je u originalu pisan Jožinom rimokatoličkom latinicom i obiluje gramatičkim i stilističko-jezikoslovnim greškama):

Dragi Iso, malo će te začuditi način na koji ti dostavljam ovo pismo. Ali neka to ne dovodi u sumnju. Kad se jednom sastanemo objasnićemo vam sve. Evo o čemu se radi.

Sa VI Brigadom, pojačanom sa delovima majevičkog odreda ili fruškogorskog, hitno se prebacite između Goražda i Medjedje na sandžačku stranu i čistite teren od četnika u pravcu Zaborka i Čajniča. Ovde ćete uhvatiti vezu sa levim krilom naše I Divizije i dobiti dalje direktive.

Na svome putu, tj prilikom prebacivanja ne sukobljavajte se sa Nemcima, ne preduzimajte ma kakve akcije na pruzi, jer je to u interesu sadašnjih naših operacija. Još pre vašega prelaza pošaljite kurire u pravcu Ustikoline, gde će uhvatiti vezu sa našim jedinicama.

Najvažniji naš zadatak sada jeste uništiti četnike Draže Mihajlovića i razbiti njegov upravni aparat koji predstavlja najveću opasnost za daljnji tok narodno-oslobodilačke borbe.

Sve ostalo saznaćete kad se sastanemo.

U istočnoj Bosni ostavite manje odrede čiji će zadatak za sada biti borba protiv četnika i mobilizacija novog ljudstva. Pojačavanje VI Brigade nesme ići na račun brzine pokreta u gore predvidjenom pravcu.

29-III-1943 g.

S drugarskim pozdravom

potpisali: Josip Broz Tito, Aleksandar Ranković i Sreten Žujović[1]

Dakle, iz ovog arhivskog korpus deliktija je nadamo se jasno i onima sa četiri razreda obaveznog školovanja u Kraljevini Jugoslaviji kao i onima sa osam razreda obavezne Osnovne škole iz kumrovačke Velike Hrvatske ko su ne samo glavni već i JEDINI neprijatelji kaplarevim podružničkim odredima jevrejsko-gruzijske (anti-ruske) Lenjin-Staljinove Crvene Armije čije je političko rukovodstvo nekoliko puta na moskovskim zasedanjima Kominterne u međuratnom periodu izdavalo direktive o razbijanju Srpstva i Srbije kao kolateralne evro-proleterske štete iz dva krucijalna razloga:

  • Poslanik Kraljevine Srbije Spalajković je nakon Lenjinovog osobnog priopćenja diplomatskom koru u Rusiji u Sank Petersburgu da su boljševici streljali čitavu rusku carsku porodicu istog ovog Uljanova, koga je Berlin poslao iz Švajcarske u blindiranom vozu za Rusiju 1917. g. da im odradi posao, pljunuo pravo u jevrejsku facu i to pred svim inostranim poslanicima.

  • Što su srpske vojne trupe, zajedno sa francuskim i britanskim, učestvovale u građanskom ratu u Rusiji (front južno od Arhangelska) na strani belogardejaca.

S toga i ne začuđuju gore napisani redovi da su četnici Dragoljuba Draže Mihailovića jedini i pravi neprijatelji na putu stvaranja Mizerne Srbije i Grandiozne rimokatoličke Slovenije i Hrvatske u restaurisanoj postratovskoj kumrovačko-jajarskoj Jugoslaviji. Na ovajkorpus delikti dokument, tj. na gore navedeno pismo bosanskom komunističkom harambaši Isi Jovanoviću, koje su pored Josipa Broza potpisali i Aleksandar Ranković i Sreten Žujović, se direktno nadovezuje i pismo, tj. depeša, koju je kumrovački mašinbravar svojeručno napisao i potpisao 30. marta 1943. g. u vidu naredbe i uputio Štabu tzv. «Bosanskog korpusa NOVJ» a u kome doslovce stoji latinični tekst:

Svu vašu borbu upotrebite protiv četnika u centralnoj Bosni i Krajini, a odbrambenu borbu voditi protiv ustaša ako vas napadnu“.[2]

Naravno, kumrovačka historiografija iz 1980.-tih i 1990.-tih godina ima i „umesne“ odgovore na ovakve korpus deliktije iz DSR da se tu navodno radilo o izdvojenom slučaju koji se objašnjava trenutnom vojno-političkom situacijom na zapadnojugoslovenskom ratištu obzirom da su Nemci organizovali operacije Weiss 1 i Weiss 2 (tzv. „Neretva“) protiv Titovih crvenih hajduka a, kao što je poznato i dokazano, davljenik se i za slamku hvata. Međutim, ovde se nije radilo o trenutnom okretanju ćurka naopako usled „novonastale situacije“ kako bi se spasla živa glava već se radi o strateškoj politici i delovanju na terenu u toku čitavog DSR! Naime, Nemci nisu organizovali ofanzive Weiss 1 i Weiss 2 protiv partizana već protiv Mihailovićevih četnika kako bi ih razbili na prostoru Krajine, Bosne, Hercegovine i Dalmacije pre planiranog savezničkog iskrcavanja na istočnu obalu Jadrana. Sklopivši direktan sporazum sa Titom marta 1943. g. Nemci su faktički poslali partizane na četnike da im na Neretvi odrade posao što su Titoisti i ispunili uz stihove „Partizani spremte mitraljeze da pucamo na kralja i Engleze!“ Dakle, zajednički i jedini neprijatelji i Nemcima i Titoistima su bili četnici (tj. JVuO) Draže Mihailovića koji su se u proleće te 1943. g. spremali da sačekaju i prihvate anglo-američke saveznike u Dalmaciji što je za Nemce značilo otvaranje drugog fronta u Evropi i povlačenje nazad u Nemačku a za Titoiste kraj kominternovskog sna o razbijanju srbskog nacionalnog bića i svođenja Srbije na teritoriju Smederevskog sandžaka kao ekonomsko-finansijske kolonije Slovenije i Hrvatske, tj. dvaju otadžbina Zagorca-metalca.

Da se na ovom mestu osvrnemo i na činjenično stanje u srpskim, tj. srbijanskim, medijima, ali dobrim delom i istoriografiji, povodom obnavljanja pisanja na tematiku uloge „jugoslovenskih naroda i narodnosti“ u DSR, a povodom 70-godišnjice njegovog okončanja. Naime, standardno-utvrđeni šablon u medijima o oružanim sukobima 1941. g.−1945. g. na tlu Srbije jeste jednostavno čuđenje, pa čak i zgražavanje, da se ponovo bavimo ratom koji se završio pre skoro 70 godina dok pred sobom imamo toliko važnijih i pravih problema za rešavanje tipa pederskih parada, otkupa malina, Koridora 10, ulaska Smederevskog sandžaka u EU i NATO, slanje srpskih vojnika na Istočni front protiv Rusije… Dakle, dok Evropa grabi napred mi se vraćamo unazad. Zagovornici ovog čuđenja i zgražavanja su po nekom ustaljenom pravilu upravo oni koji su i pisali našu ratnu pov(ij)esnicu, iliti/i pak oni koji je samo prepisuju od njih, i kojima naravno i odgovara da takva „historija“ i ostane zabetonirana za sva vremena kao konačno istražena, utvrđena i potvrđena istina.

Činjenica je da ne postoji, za sada, konsenzus u pogledu interpretacije karaktera DSR na tlu bivše Jugoslavije, što zapravo i ne treba da čudi, bar one malo pismenije, sve dok smo u domenu „istorije“, a ne prave istorigrafske nauke. Titoističke interpretacije idu od „borbe za oslobođenje“ (dakle „patrioti“ versus „izdajnici“), „građanskog rata“ (tj. „komunisti“ versus „demokrate“), „gole borbe za vlast i dominaciju“ (glavni junak Josip Broz Tito) itd. Međutim, svima promiče jedan, ali itekako bitan, aspekt rata koji nikada nije eksplicitno razmatran a kamoli proučavan, a to je pitanje etničko-regionalnih sukoba. Za vreme Totoslavije ovo je bila tabu tema, iz razloga očuvanja „bratstva i jedinstva“, a u EuroSrbiji danas zbog specifične etno-regionalne situacije u kojoj su se Ostaci Srbije našli nakon 1945. i 1995. g.

partizani-i-ustase-zajedno-april-42-crna-legija-1-proleterskaPartizani iz Prve proleterske brigade zajedno sa ustašama iz Crne legije u Bosni 1942. g.

Do danas je ostalo nepoznato, čak i profesionalnim istoričarima, ko su bili partizani koji su „digli ustanak“ u Srbiji jula 1941. g. A u stvari se radilo uglavnom o „izbeglicma“ iz Bosne, kao i o pripadnicima tzv. „Internacionalnih brigada“, pristiglih iz Španije („Crvena legija stranaca“), među kojima je bilo i nešto srbijanskih pripadnika, poput Žikice-Jovanovića-Španca. Najveći broj ovih „Španaca“ su sami Nemci doveli u Srbiju puštajući ih iz zatvora širom Evrope kako bi odradili posao za njih kao što je i poslati Lenjin to odradio 1917. g. u Rusiji.[3] Stoji činjenica da je nakon DSR pobednička komunistička istoriografija kao i dnevna politika sistematski ćutala o poreklu „ustanika“ u Srbiji iz 1941. g., tj. da su te revolucionarne snage bukvalno uvezene sa strane, odnosno da mesno srbijansko stanovništvo nema nikakve veze sa tim „ustankom“ tj. sa (anti-srbijanskom) boljševičkom revolucijom. Na ovaj problem su ipak ukazivali malobrojni pojedini inostrani autori pa je tako npr. Majkl Riz, u svojoj knjizi Silovanje Srbije eksplicitno pisao da su jezgro te komunističke „ustaničke vojske“ činile upravo pridošlice/izbeglice iz Bosne i Hercegovine. Da se potsetimo da je Riz bio britanski diverzant pri štabu Draže Mihailovića, sa kojim je bio celo vreme u latentnom sukobu ali je po završetku rata, pregledom vojnih arhiva, shvatio šta se u Jugoslaviji dešavalo za vreme samog rata, uključujući i sramnu ulogu sovjetskog agenta Klagmana u savezničkom centru u Kairu, koji je sve izveštaje sa terena iz Jugoslavije prepravljao, tako da je diverzantske akcije Mihailovićevih četnika konstantno pripisivao partizanima Josipa Broza Tita koji su se protiv okupatora borili isključivo i samo ukoliko su od istog bili napadani obzirom da im okupator, uključujući i ustaše, nije bio nikakav politički neprijatelj. A napadini su na osnovu Hitlerovih naređenja koji je u njima prevashodno video ekspozituru sovjetske Crvene Armije na Balkanu, što su oni u suštini u DSR i bili.

Etnički sastav partizanskih snaga objašnjava i njihov odnos prema lokalnom stanovništvu, pogotovo u kontekstu surovog Hitlerovog ratnog zakona „100 Srba za jednog Nemca“. Kada su nemačke okupacione snage rešile da zbrišu tzv. „Užičku republiku“ (tzv. „Prva ofanziva“), partizani su se prosto povukli preko reke Drine (tj. vratili su se tamo odakle su i došli), ostavljajući srbijanskim „domorocima“ Kadinjaču da na njoj izginu do poslednjeg (tzv. „Radnički bataljon“) kako bi se Zagorac Tito sa svim svojim prekodrincima spasao i kasnije ponovo vratio u Srbiju sa tim istim prekodrincima da je konačno okupira i „oslobodi“ od njenih sopstvenih stanovnika. Draža Mihailović je tada raspustio svoje jedinice, koje su bile u funkciji domaće teritorijalne odbrane, da bi ih ponovo formirao kada je ofanziva prošla, odbivši u isto vreme plan đenerala Milana Nedića da se povuče sa svim svojim vojnim formacijama preko Drine u odbranu golih života Srba a samu Srbiju ostavi njemu na čuvanje od ponovnog pokušaja „internacionalnih španskih brigada“ da je okupiraju.

Sa današnje tačke gledišta, tj. nakon 70 godina od završetka DSR, jasno je da je ovaj Nedićev plan bio spasonosni nacionalni projekat za odbranu nacionalnog bića Srba sa obe strane Drine ali te 1941. g. kao ni kasnije Mihailović iz moralnih razloga nije želeo da prepusti sudbinu Srbije režimu koji je ipak postavljen od strane okupatora bez obzira na svu Nedićevu osobnu žrtvu da se prihvati takvog (časnog) marionetskog posla kako Hitler nebi doveo Pavelićeve ustaše na vlast i u Beogradu. U Zemunu su ustaše već bile tako da je linija razgraničenja (državna granica) između Nedićeve Srbije pod nemačkom okupacijom i Pavelićeve Nezavisne Države Hrvatske bila na sred reke Save, tj. na sred mosta Kralja Aleksandra (današnji Brankov most u Beogradu). Koncentracioni logor na Sajmištu u kome su ubijani Jevreji i Srbi (ne samo Jevreji!) se dakle nalazio na teritoriji NDH a ne Srbije! Ovo je bitno istaći obzirom da se poslednjih decenija sukcesivno i planski podmeće teza da su Srbi učestvovali u holokaustu protiv Jevreja dobrovoljno i planski a kao dokaz se upravo uzima falsifikat istine da je jedan od holokaust logora smrti (Sajmište) bio upravo na teritoriji Srbije. Stoga ispada da su Srbi isto toliko antisemiti kao i Hrvati ili Nemci. Međutim, ovde se namerno prećutkuju dve krucijalne činjenice:

  1. Teritorija logora Sajmište tada nije bila u Srbiji već u Hrvatskoj.

  2. Tadašnja Nedićeva Srbija nije bila nikako nezavisna već je bila okupirana zemlja za razliku od ustaške NDH koja je vodila potpuno nezavisnu unutrašnju politiku (klanja Srba) na svojoj teritoriji.

Koliko je Titoistima bilo važno da prikriju ovaj etno-regionalni aspekt oružanih akcija 1941. g. u Srbiji verovatno najbolje svedoči slučaj titoističkog „narodnog heroja“ Stjepana Steva Filipovića, čija je fotografija pred vešanje u Valjevu bila jedna od najeksploatisanijih te vrste u Brozovoj skraćenoj Srbiji. Kako se „Vlasi ne bi setili“, titoistički partijski istoričari (ali ne i pravi znanstveni istoriografi) su prekodrinsko-ijekavskog Stjepana Steva Filipovića jednostavno prekrstili u srbijansko-ekavskog Stevana. Međutim, nije ni to možda čak i glavna poenta ovog grubog titoističkog falsifikata. Još grublji falsifikat je što se srpskoj i jugoslovenskoj javnosti lažno serviralo nešto što Filipović nije rekao pred vešanje („Živela sloboda i živela Jugoslavija“). Ono što jeste rekao bilo je: „Živio Sovjetski Savez i živio drug Staljin“. Dakle, jasno je i za koga su se Titoisti stvarno i borili i čija su vojska faktički i bili. Stoga i ne začuđuje da takvi kao što su Stjepan Steva Filipović sa vojnim oznakama Staljinove Crvene Armije na srpskoj šajkači i diže „ustanak“ u susednoj Srbiji obzirom da je za sve staljinističke revolucionare važilo pravilo da „revolucija nema cenu“. Drugim rečima, koliko će srbijanaca nestaljinista sa ove strane Drine biti streljano od strane Nemaca onima sa one strane Drine, prekodrinskim staljinistima, nije bilo bitno obzirom da će sve to sam narod pozlatiti nakon uspešne revolucije podizanjem prigodnih spomenika „žrtvama fašističkog terora“.

Nakon izbacivanja iz patrijarhalno-rodoljubive Srbije, u kojoj je jedna od najvećih društvenih vrednosti bio „domaćin“ (tj. pazitelj kuće i ukućana) za razliku od vrednosti „belosvetskih revolucionara lutalica“ (tj. internacionalne socijalne fukare), prekodrinski staljinističko-titoistički partizani su se vratili ponovo u Srbiju u jesen 1944. g. (ovog puta do zuba naoružani britanskim, italijanskim, sovjetskim, nemačkim i ustaškim oružjem), i uprkos odvojenom otporu snaga Draže Mihailovića i nemačkog okupatora reokupirali je. Motivi četničkih i nemački snaga bili su u ovom slučaju odbrane Srbije, naravno, različiti. Kod JVuO radilo se o strategijskom otporu okupacije Srbije od stranih i pre svega antisrpskih snaga, dok je nemačkom Vermahtu bilo jedino važno da obezbedi povlačenje svojih vojnih formacija iz Grčke, dakle taktičkom potezu za dobijanje vremena. Za Nemce je, naravno, posleratna sudbina Srbije bila od irelevantnog značaja. Prekodrinac i kajkavac Josip Broz Tito, uostalom, nije ni krio karakter svoga napada na Srbiju 1944. g., koju je smatrao, sa razlogom, ključnom za osvajanje vlasti u čitavoj Jugoslaviji ali, isto tako sa razlogom, i kao nepopravljivu monarhističko-antikomunističku (tj. domaćinsku) zemlju. O tome najbolje svedoči i njegova osobna naredba, data u Vršcu oktobra 1944. g. da se Srbija ima tretirati kao neprijateljska i okupirana zamlja što su „Šesta Lička“ i „Deseta Krajiška“ bukvalno i brutalno shvatile, kad su ušle u Beograd 20. oktobra 1944. g.

cropped-Tito-na-frontu-u-Srbiji.jpgJosip Broz Tito, krajnje levo, na frontu u Zapadnoj Srbiji 1914. g. u austrougarskoj uniformi

Da se potsetimo da je čitavih deset godina nakon DSR autohtono srbijansko seosko domaćinsko stanovništvo bilo prisiljeno preko politike prinudnog otkupa (čitaj varošanske otimačine) da prehranjuje i to za džabe gradski parazitski proletarijat, a svi „oslobodioci“ iz „Šeste Ličke“ i „Desete Krajiške“ su se nakon 1944. g. nastanili upravo po srbijanskim urbanim sredinama naročito u glavnom gradu u kome je čitav jedan novi grad (grad u gradu) bio podignut (Novi Beograd – Titopolis) upravo za ovu Titovu prekodrinsku pretorijansku gardu uz direktno revolucionarno terorisanje Srbije sve do 1953. g.[4] Na kraju je ispalo da u DSR na prostoru Jugoslavije je nacizam govorio nemački, fašizam italijanski, a titoistička partizanština i pavelićanska ustašija ijekavski. Oni koji su ovaj isti rat zasigurno izgubili govorili su ekavicom.

NAPOMENE:

[1] Arhiv Vojnoistorijskog instituta, Beograd, Štab vrhovne komande, Četnička arhiva, K-12, 30/12.

[2] Kopija Titove svojeručne depeše, Arhiv Vojnoistorijskog instituta, Beograd, Štab vrhovne komande, Četnička arhiva, K-12, 30/12.

[3] Postoji fotografija iz maja meseca 1941. g. (dakle pre „Barbarose“ dok je još bio na snazi „Ribentrop-Molotovljev pakt“ od 23. avgusta 1939. g.) na kome se vidi kako grupa jugoslovenskih „Španaca“ prelaze preko jugoslovenske granice dok ih nemački nacisti u uniformama kao i mnogobrojni civili pozdravljaju nacističkim pozdravom. Cilj ovog prebacivanja jugoslovenskih komunističkih boraca iz španskog građanskog rata, organizovanog od strane Gestapo-a a u direktnom dogovoru sa Kominternom, u Srbiju je bio da se izazove građanski rat među Srbima kako bi se na taj način minimizirao srpski otpor okupaciji ali i sprečilo prebacivanje srpskih trupa iz Srbije preko Drine radi pomoći u zaštiti Srbima u NDH od genocidne politike Zagreba i Sarajeva.

[4] Srđan Cvetković i saradnici, U ime naroda: Politička represija u Srbiji 1944-1953, Beograd: Evro-Đunti-Udruženje političkih zatvorenika i žrtava komunističkog režima, 2014.

cropped-Milovan-Djilas-i-Koca-Popovic-sa-nacistima-Martovski-pregovori-1943.jpg

Martovski pregovori i sporazum partizana sa Nemcima iz 1943. g. protiv JVuO

Izjava: Autor teksta ne snosi nikakvu moralnu, političku, naučnu, materijalnu i pravno-sudsku odgovornost za iznete stavove u članku.

Leksika teksta je u pojedinim slučajevima prilagođena izgovoru prečanskih “oslobodilaca” Srbije iz oktobra 1944. g.

(ovsishte.com)

KOMENTARI



7 komentara

  1. ljubomir says:

    konačno nešto tačno

    • Lune says:

      Hm,hmm...slika cetnika i nemaca ima na gomile, ali to je nebitno, zna se ko je pobednik,kao i sta su radili tadasnji "starosedeoci srbije"..koji si, posegli za medjusrBskom mrznjom,i, totalno propali na izborima sa "kandidatom".."boemom", Vlajkom Petrovicem i akadeemikom dragoslavom Mihajlovicem..kome, stalno "cvetaju tikve'..hm,hmm..znaci.net/cetnici i nemci

    • Lune says:

      Hm,hmm..to je skraceno, a ostatak imas nakucaj : Ovako je bilo- Magazin Tabloid

    • Lune says:

      Hm,hmm..svakoj majci treba da je dika, koja ima kod Tita vojnika ! Sta je sporno..? pa Srbi su bili vecina u svakoj vojsci, na "ovim prostorima"..dobro, gubitnici imaju pravo da se ljute, a ne da sviraju kurcu vec 30 godina,sve su unistili,osiromasili i trabunjaju i dalje.Hm,hmm..zna ci kucaj: Najveci sin naroda svog bio nam je majka otac i bog ! zatim kucajte o srbskim majkama..: Ovako je bilo-Magazin Tabloid Anti komunisti,anti yugosi, samo anti,anti,anti republikanci..Dosta sranja ! jano ?

  2. Šumadija says:

    Lune je tipični predstavnik treće generacije okupatorske Šeste ličke i Desete krajiške u Srbiji. Treba sačuvati otetu imovinu iz 1944. g. a to se radi upravo ovako kako to radi kamarad Lune: pljuvanje po Srbima iz Srbije i njihove patriotske borbe u redovima JVuo i veličanje crvenih ustaša zagorskog metalca. Lune je dokaz da je autor teksta u pravu.

    • Anna says:

      Da je autor teksta u preavu, ne bi na dnu stajala ova vrlo intereantna izjava kojom se ograđuje od sopstvenih stavova iznetih u tekstu. Akko je to što govori tačno i ako zna šta je moral, auto će braniti svoje stvavove u svim prilikama. Ovako se sam dezavujisao.

    • Anna says:

      Da je autor teksta u preavu, ne bi na dnu stajala ova vrlo intereantna izjava kojom se ograđuje od sopstvenih stavova iznetih u tekstu. Akko je to što govori tačno i ako zna šta je moral, auto će braniti svoje stvavove u svim prilikama. Ovako se sam dezavuisao.

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *