Kosovo kao šahovska tabla

Kosovo kao šahovska tabla

25 jula 2013

iskenderovPiše: Petar Iskenderov

Odlučna namera vodećih organizatora i učesnika «kosovskog projekta» da već sledeće jeseni Prištini obezbede najšire međunarodno-pravno priznanje – uključujući i status zemlje-posmatrača ili čak punopravnog člana UN – nije samo loše prikrivena težnja da se izbave od opasne i skupe misije. Decenija civilno-policijske misije EU u Prištini (EULEKS) – o kojoj u Briselu govore kao o već svršenom činu – kao i glatka transformacija Kosovskih snaga bezbednosti u regularnu armiju, dozvoliće EU i NATO paktu da odnose sa kosmetskim Albancima prenesu na onu ravan u kojoj su se oni nalazili krajem devedesetih godina. Tačnije – do početka NATO bombardovanja Jugoslavije. Tada su UN, OEBSU, zapadnim zemljama članicama Kontakt-grupe, nevladininim i vojno-obaveštajnim organizacijama – upravo oni poslužili kao taj isti geopolitički inkubator u kome je razrađen vojno-politički scenario prekrajanja Balkana u sledećoj deceniji. Ovaj zadatak, u obliku u kome je zamišljen krajem devedesetih, sada je rešen – pa se sada te iste «neformalne» strukture ponovo pozivaju na služenje zapadnim arhitektama «Novog svetskog poretka», kako bi se odredili novi orjentiri i prioriteti.

Prema informacijama kojima raspolažemo, među tim prioritetima ključna uloga je usmerena na tri pravca. Kao prvo – korišćenje Kosmeta kao sredstva za pritiske i čak za ucenjivanje Beograda. Nije slučajno visokorangirani činovnik Stejt Departmenta Filip Riker, koji je ovih dana posetio Prištinu, javno nagovestio da SAD uopšte ne smatraju da je pregovarački proces između Beograda i Prištine isrpljen. Štaviše, u okvirima ovog procesa Vašington je izdvojio nekoliko «veoma detaljnih pregovora» – što ne nagoveštava ništa dobro Srbiji i kosmetskim Srbima.

Kao drugo – u skorije vreme se priprema aktivno uključenje Prištine u regionalne vojno-političke i energetske projekte pod okriljem SAD i EU. Sa ove tačke gledišta situacija sve više podseća na zastrašujuću situaciju sa kraja XIX i početka XX veka, drugim rečima, podseća na događaje koji su neposredno prethodili Prvom svetskom ratu i čak ga direktno i izazvali. Tada se u svojstvu glavnog geopolitičkog igrača u Evropi munjevito izdizala ujedinjena Nemačka, aktivno koristeći u svojstvu glavnog metoda realizacije svog projekta «Pohod na Istok» transportno-infrastrukturne projekte u cilju prodora (preko Balkanskog poluostrva) u region jugozapadne Azije. Između ostalog, radilo se o uspostavljanju kontrole nad železničkim prugama na Balkanu i Maloj Aziji. Kao poverenik izgradnje nastupio je lično nemački car Viljem II, koji je uspeo da «progura» ugovor o izgradnji završne etape «Velikog puta» od Berlina do Bagdada (takozvana tri «B» – Berlin, Bizantum (Konstantinopolj), Bagdad) što je već «mirisalo na uspostavljanje kontrole nad ekonomijom čitavog regiona». Kako se figurativno izrazio jedan od savremenika, u region su «uz prasak i jeku upale bagdadske lokomotive hranjene nemačkim finansijskim kapitalom». Već početkom XX veka, najoštriji problemi na Balkanu – albanski, makedonski, bosanski – rešavale su velike sile «u okvirima svojih teritorijalnih pretenzija na Balkanu i dominacije u Sredozemlju i na Bliskom Istoku».

I na kraju, kao treće – možda je potrebno prognozirati učešće kosmetske vojne infrastrukture u realizaciji novih scenarija «mekih» (i ne samo mekih) snaga armije SAD (Soft Power). Ovde je potrebno pažljivo razmotriti šta se događa oko američke vojne baze Bondstil koja po potrebi može igrati ključnu ulogu u američkom raketnom sistemu odbrane, kao i za logističku podršku mogućim operacijama u širokom području Bliskog Istoka i Jugozapadne Azije. Zato što se baza Bondstil po svom položaju nalazi u sredini američke vojno-teritorijalne osovine, koja se prostire od Italije do Turske. Čak i u ovom prvobitnom stanju, baza Bondstil koja se nalazi izvan kontrole kako UN, tako i Združene NATO komande – predstavlja najveću američku bazu izgrađenu posle završetka Vijetnamskog rata, a u slučaju operativne potrebe može da primi do 7 000 vojnika. Pored baze Bondstil, Amerikanci na Kosovu mogu da računaju na mogućnost baze KFORA – Film City – koja se nalazi u rejonu Prištine. Međutim, njene operativne mogućnosti su znatno manje. Pored toga, sa pravne tačke gledišta Film City ne koriste samo Amerikanci, već i jedinice drugih zemalja-članica NATO pakta – što objektivno sužava Pentagonu mogućnost manevrisanja.

Upravo baza Bondstil omogućava SAD da kontroliše vode Mediterana i Crnog mora, kao i puteve koji vode na Bliski Istok, Severnu Afriku i Kavkaz – uključujući i trase postojećih i budućih naftovoda iz Kaspijskog regiona i Centralne Azije. Radi se između ostalog i o predviđenom naftovodu Burgas-Skoplje-Valona, o čemu je još 1999. godine govorio ministar za energetiku SAD Bil Ričardson, izjavivši da se radi o «eneregetskoj bezbednosti Amerike». Dakle, pod pretpostavkom pojave na jugo-istočnom krilu NATO pakta velikog oružanog konflikta, upravo će baza Bondstil predstavljati glavnu bazu za organizovanje i sprovođenje operacija armije SAD. Podaci kojima raspolažemo dozvoljavaju nam da govorimo i o mogućnosti priključivanja baze za realizaciju planova SAD u oblasti raketne odbrane – kao potpora postojećim objektima u Rumuniji, Turskoj i akvatoriji Sredozemnog mora.

Jasno je da radi uspešne realizacije svih gore navedenih planova Zapada, pre svega imamo u vidu SAD, oni moraju neutralizovati sve snage koje im se suprotstavljaju – pre svega Srbe, kao i njihovu tradicionalnu saveznicu Rusiju. Zloglasni Briselski sporazum, manevrisanje oko srpskog zahteva za pristupanje EU, pa čak i «proguravanje» Kosova u OUN – predstavljaju samo karike u sličnoj globalnoj geopolitičkoj igri, koja znatno prevazilazi okvire samo Balkanskog regiona.

(Fondsk.ru)

KOMENTARI



Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *