Може ли РС наћи савезника у Белој кући?

Može li RS naći saveznika u Beloj kući?

18 avgusta 2018

Piše: Nenad Kecmanović

Sjetimo se kada je u veče predizborne ćutnje srpska liberalno-globalistička elita na prijemu u beogradskoj ambasadi SAD, u društvenoj igri pogađanja pobjednika – Hilari ili Tramp, listom tipovala na favorizovanu gospođu Klinton. Među zvanicama su dominirale ozarene eminencije iz moćnog nevladinog (iliti „soroševskog“) sektora. Po dobrom engleskom, ljubaznim osmijesima, politički korektnom praznoslovlju i ostalim manirima od miline su se utopili među profesionalne američke diplomate na zajedničkom zadatku da „Srbima promijene (nacionalnu) svijest“.

Bilo je tom prigodom zvanica i iz vladinog sektora koje su se iz iskrenih uvjerenja, ili pukog oportunizma, otvoreno pridružile osoblju amabasada u navijanju za kandidatkinju američkog establišmenta. Uostalom, tako je bilo i u ostalim, ne samo balkanskim, malim i zavisnim zemljama koje nisu htjele da se unaprijed zamjere već viđenoj budućoj šefici supersile, koja je u ratobornoj predizbornoj kampanji najavila vojno zaoštravanje na sve strane.

Izuzetak u regionu bio je tek „manji entitet“ u BiH. U Srpskoj je zapamćeno da se Hilari hvalila da je nagovorila muža da bombarduje „srpske položaje u Bosni“, a poslije je neprestano prijetila „nezavršenim poslovima u Bosni“. Njen protivkandidat Tramp je, naprotiv, najavio obustavljanje miješanja u unutrašnje stvari drugih zemalja, detant sa Rusijom, poštovanje prema Putinu, okretanje Amerike sebi, borbu protiv islamskog terorizma.

BENONOVA MISIJA

Predsjednik Dodik je zato, sasvim prirodno, navijao za Trampa, i to u svom stilu – jasno i glasno, a simpatično mu se pridružio postolar iz unutrašnjosti koji je Melaniji na poklon postao nekoliko pari cipela. Da su novi stanari u Bijeloj kući registrovali da su neki tamo blizu mjesta rođenja prve dame u Evropi priželjkivali Trampovu pobjedu u većem procentu nego sami Amerikanci, pokazao je poziv Dodiku na inauguraciju.

Kontraudar poražene „duboke države“ na Trampa okomio se najprije na njegovog glavnog izbornog stratega i političkog savjetnika Stiva Benona. Analitičari su smatrali da je, iznuđenom smjenom Benona, Tramp platio previsoku cijenu za ostanak u igri i da će, izbjegavajući meč do nokauta, izgubiti na poene – ustupak po ustupak, saradnik po saradnik.

I zaista, u njegovom predsjedničkom kabinetu se, zamjenom jednog po jednog, ubrzo našlo više protivničkih nego vlastitih igrača. Pokazao se spreman i da im se revizijom svoje politike privremeno predstavi kao čak „poželjniji izbor od Hilari“, pod uslovom da usput progura i nešto svoje.

Ispostavilo se da je držeći vremešni biznismen psihološki izdržljiviji i taktički vještiji od protivnika. Ostao je na nogama, a drugi, jer i posljednji, mandat već je nešto drugo. Predsjednik manje brine o protivnicima, a više o svojoj ulozi u istorijskom ogledalu. Zauzdavanje Trampa od strane „duboke države“, koja je imala važno uporište u zatečenoj postavi Stejt departmenta, pogodilo je Dodika kao kolateralnu štetu na periferiji imperije.

Morin Kormak, ambasadorica SAD u Sarajevu, naprosto je blokirala Trampovu pozvinicu predsjedniku RS. Nije mu dala vizu, a onda je pretpostavljenima sugerisala i sankcije. Jeste da je Dodik imao običaj da joj „bez pardona“ uzvrati na svaku arogantnu izjavu o Srpskoj, ali je ona ličnu uvredu prevela kao uvredu SAD. Bilo je to poznato u diplomatskim krugovima pa se sankcijama za predsjednika RS nije pridružila EU.

Savjetnik Benon se sa predsjednikom Trampom zvanično rastao, ali ne i ideološki razišao, te je, poslije predaha, evo, preuzeo front protiv zajedničkog neprijatelja broj 1. – Džordža Soroša. Ovaj izvršni agent moćnika neoliberalnog globalizma iz sjenke (Rotšildi, Vindzori, Rokfeleri…) i glavni menadžer antitramposvke kampanje (nevladin sektor, elektronski mediji, ulični protesti, inscenirani događaji) toliko se razmahao da je i sam postao svojevrstan otuđeni planetarni centar moći.

Benon je stigao u Evropu da okupi i podstakne lidere konzervativnih, desnih i populističkih, čitaj nacionalističkih, tradicionalističkih i suverenističkih, vlada i partija koje su u EU i van nje u velikom usponu. Na drugoj obali okeana jedva ga čekaju politički srodne duše, poput Orbana, Kačinjskog, Zemana, ali i Kurca i Salvinija. Namjerava da radi upravo soroševskim metodama samo sa suprotnim ideološkim predznakom. Organizovanja nevladinih organizacija, povezivanje vladajućih ili opozicionih partija po ideološkoj srodnosti, obezbjeđivanje podrške medija. Za sredstva nema brige, jer onih nekoliko stotina najbogatijih uvijek igraju na sve karte i ne gube pri bilo kakvom ishodu.

SRPSKA I ORBANOVE VREDNOSTI

Benon je sa Viktorom Orbanom već ozvaničio svojevrstan alternativni transatlantski dil. A ovaj, neformalni dirigent višegradskog kvarteta, sa ambicijama da proširi „Centralnoevropski savez“, u kome, veli, prepoznaje i Srbe, u svom programu se zalaže za princip jedna-nacija-jedan-glas, za zaštitu hrišćanske kulture od agresije neoliberalnog multikulturalizma, za odbranu tradicionalnog modela porodice, za pravo države da ograniči priliv migranata itd, itd.

Nisu li to upravo one vrijednosti u kojima bi se prepoznala i Srpska?! Nije neobično, a još manje politički nevažno za Srpsku što je prezauzeti Benon našao za shodno da privatno porazgovara sa premijerkom Željkom Cvijanović. Ako je pak Srpskoj tražiti bolje razumijevanje u Vašingtonu, onda adresa svakako nisu klintonovci iz Stejt departmenta, čije istorijsko vrijeme prolazi, nego prije izvorni trampovci na prisnoj vezi sa Bijelom kućom.

Ozbiljni analitičari globalnih trendova i američkog društva, poput Patrika Bjukenena, smatraju da Tramp nije incident, nego manifestacija dubljih istorijskih promjena sa kojim će establišment morati da se pomiri. Ako su u pravu, susret Cvijanovićeve i Benona mogao bi da bude od velikog dugoročnog značaja za međunarodnu poziciju Srpske.

Tramp se dobro priprema za naredne izbore: onima koji finansiraju predizborne kampanje snizio je porez, dok je od onih koji popunjavaju glasačke listiće – nezaposlenim – obezbijedio četiri odsto više radnih mjesta, a zaposlenima obogatio potrošačku korpu. Pri tome, poznato je da prosječnog američkog birača ne zanima spoljna politika: ni Trampovo „izdajnički“ predugo zadržavanje sa Putinom u četiri oka, taman koliko i da su Srbi u stvari „mali Rusi“.

Elem, ako se posreći, Dodik bi mogao da dobije vizu za inaugiraciju 2020, a Melanija da se pojavi u krajiškim cipelama. U svakom slučaju, na prijemu u beogradskoj ambasadi SAD u veče predizbornje šutnje 2020. zvanice i domaćini biće oprezniji u prognozama.

Možda i neće biti u istom sastavu?!

(Standard)

KOMENTARI



Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *