О оном што Хрвати зову „Олујом“ и паралела са Сребреницом

O onom što Hrvati zovu „Olujom“ i paralela sa Srebrenicom

9 avgusta 2018

Piše: Branko Radun

Navršava se još jedna godišnjica vojno-političke akcije hrvatskog etničkog čišćenja Srba iz Krajine koji oni nazivaju „Oluja“. Oni jednu sramnu i zločinačku operaciju etničkog čišćenja prikazuju kao briljantnu vojnu pobedu i nazivaju je „Oluja“ po uzoru na „Pustinjsku oluju“ u kojoj su SAD i saveznici porazili Sadamovu vojsku. Hrvatska ponovo slavi etničko čišćenje svoje teritorije tokom kojeg su počinjeni brojni zločini – konkretno – ubistva civila, pre svega nemoćnih, najviše staraca, pošto su žene i deca u velikom procentu krenuli u bekstvo pred nadolazećom opasnošću. No tokom egzodusa je izginulo dosta civila a među njima žena i dece.

Možemo reći da operacija Oluja ima jake elemente genocida jer je sistematski uništavano zatečeno srpsko civilno stanovništvo na osvojenoj teritoriji. Osim toga „Brionski transkripti“ pokazuju i dokazuju da je to bila planirana akcija sa ciljem nestanka Srba u Hrvatskoj. Ono što se dešavalo pre ovog napada na slabonaoružani narod (druge akcije poput Medačkog džepa), ali i ono što se dešavalo tokom i posle ovoga govori da je reč o planiranoj genocidnoj aktivnosti koja i danas traje. Progon Srba, onemogućavanje povratka, onemogućavanje ostvarivanja prava na imovinu ili penzije su elementi kontinuiteta genocidne politike koja ima isti cilj – nestanak Srba u Hrvatskoj.

Međutim, za razliku od Srebrenice, vlasti Republike Srpske Krajine nisu htele da izlažu svoje stanovništvo pogibiji. Nakon 5 godina ratovanja znali su da od međunarodne zajednice neće dobiti ono što im je garantovano dolaskom plavih šlemova a to je opstanak. Naprotiv, vazdušne snage NATO-a su u zoru 4. avgusta 1995. gađale vojni aerodrom Udbina gde je bila stacionirana avijacija Republike Srpske Krajine uništivši 2 radara i preko izviđačkih letova i satelitskih snimaka dostavljali hrvatskoj vojsci trenutno stanje na terenu. Postoje svedočanstva da su i specijalne jedinice zapadnih vojski direktno na terenu učestvovale u akcijama, a pre svega u navođenju avijacije u napadima na srpske pozicije. Penzionisani američki generali i visoki oficiri angažovani preko privatne kompanije su planirali i logistički podržavali napad na Srbe. Hrvatska je imala svu potrebnu vojnu logističku podršku vojnih struktura NATO-a i mimo avio napada na aerodrom Udbine. Gotovo sve zapadne obaveštajne strukture predvođene američkim su podržale napad na Krajinu. Tako je odbrana Krajine bila onemućena.

Hrvatske oružane snage su bile mnogostruko brojnije a u kvalitetu naoružanja i obuke nije moglo ni da se govori o paritetu. Hrvatska je izvršila napad sa neuporedivo jačim snagama – 150 hiljada vojnika prema 27.000 vojnika Srpske vojske Krajine (pri tom je na pravcima napada odnos bio više nego deset na jedan) odnosno 250 do 300 hiljada stanovnika, a među stanovništvom Krajine najbrojnija je bila staračka populacija. Pri tom je Krajinu s leđa napao i 5. korpus muslimanske Armije BiH pod komandom Atifa Dudakovića. Najveće borbe su trajale do 7. avgusta, međutim tragovi otpora su trajali do 17. avgusta.

Mogli smo čuti od Hrvata kako su slomili Krajinu za 4 dana, a i u Srbiji su Krajišnici mogli da čuju kritike kako nisu mogli da se bore duže od 4 dana, kako su pobegli. Ali, Oluja je imala karakteristike blickriga, munjevitog napada sa neuporedivo jačim snagama, pomognutim pride i od svih struktura NATO-a, čiji su penzionisani generali duže vremena obučavali hrvatsku vojsku i pravili ofanzivne planove. Srpske snage su bile slabe, bez modernog naoružanja, bez dovoljno municije i razvučene na više lokacije koje nisu bile povezane.

Setimo se da je Kraljevina Jugoslavija, neuporedivo veća od tankog zemljišnog pojasa koji je zauzimala Republika Srpska Krajina, u Aprilskom ratu 1941. pala za svega 11 dana. Za 54 godine od 1941. do 1995. vojna tehnika je nezaustavljivo napredovala i nije nikakvo čudo što su hrvatske snage uspele osvojiti Krajinu za 4 dana. A da ne kažemo da su zapravo pobedili nemoćno civilno stanovništvo koje je imalo slabonaoružanu narodnu miliciju. Pri tom je stanovništvo Krajine bilo po broju u nivou oružanih snaga svog neprijatelja (hrvatske, muslimanske i NATO vojne snage). Pretežno je to bilo siromašno, neobrazovano, ruralno i staračko stanovništvo, jer kao što smo rekli u Krajini je, još pre rata preovladavala staračka populacija. Slobodno možemo reći da senajveća hrvatska pobeda svodi na pobedu nad starcima – svojevrsni masovni lapot starih i progon onih koji su mogli da beže. Uzgred ako je primereno praviti neke analogije, pobeda Hrvatske nad svojim srpskim stanovništvom podseća na skeč iz Monti Pajtona kad u fudbalskoj utakmici između zdravih i ljudi u gipsu, ekipa zdravih u prvom poluvremenu daje dvadeset i neki go.

Na kraju da uporedimo Oluju sa zauzimanjem Srebrnice. U Srebrenici je palo jedno gradsko naselje u Krajnii velik etnički srpski prostor je „očišćen“ od stanovnika. Srebrenicu su muslimanski lideri hetli da žrtvuju radi ostvarivanja svojih ciljeva Krajinu), ali pri padu Srebrenice nije bilo civilnih žrtava već su po njih došli autobusi po naredbi generala Mladića kojima su prebačeni na teritoriju pod muslimanskom kontrolom. Krajinu je i Beograd i Pale zbog pretnji sa Zapada „pustili niz vodu“ a da pri tome srpska strana nije ništa dobila od toga kao što je Sarajevo dobilo status žrtve posle Srebrenice. Osim toga, ako ćemo o razlikama, formacije Nasera Orića su pre pada Srebrenice sistematično činili zločine nad srpskim civilima čiji broj je prelazio 3.000. Oni vojnici od kojih su mnogi bili umešani u zločine nad civilima su nastradali u borbama ili su streljani posle zarobljavanja.

U Oluji su poveliki krajevi etnički očišćeni od Srba, a civile koji su bežali neprestano je gađala avijacija i artiljerija, a na teritoriji BiH kod Bosanskog Petrovca kolonu civila je gađala avijacija. Ema Bonino, Evropski komesar za izbeglice, konstatovala je da je oko 10.000 Srba nestalo iz kolone izbeglica koja je bežala pred hrvatskim napadom na Krajinu. Mnogi od njih su završili u masovnim grobnicama. Srbi iz zapadne Slavonije su ubijani i maltretirani i od hrvatskih vojnika i civila. Postoji snimak, iz zapadne Slavonije negde blizu Jasenovca, kako grupa srpskih izbeglica prolazi kroz špalir hrvatskih vojnika i civila koji sviraju i pevaju uvredljive pesme. Muslimani iz Srebrenice koji su Mladićevim autobusima prebačeni za Tuzlu nisu imali takvih iskustava. Stoga jedina vojna akcija koja ima elemente genocida jeste napad na srpske prostore u Hrvatskoj i etničko čišćenje 250.000 Srba (ili ukupno oko 800.000 tokom celog rata) a nikako Srebrenica koja jeste zločin streljanja ratnih zarobljenika od kojih su mnogi okrvavili ruke nad srpskim civilima. Srbrenica je genocid koliko je to i Blajburg.

(Vidovdan)

KOMENTARI



Jedan komentar

  1. Karital says:

    Svake godine 5% više ubijenih srba u VRA Oluja.

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *