PRIKRIVANJE RUŽNE STVARNOSTI Zašto se ćuti o šikaniranju Srba u Vojvodini

PRIKRIVANJE RUŽNE STVARNOSTI Zašto se ćuti o šikaniranju Srba u Vojvodini

29 marta 2013

ivan-kosticPiše: Ivan Kostić

U „Večernjim novostima” od 24. marta 2013. godine objavljeno je reagovanje mađarskog ambasadora, Oskara Nikovica, na tekst „Velika Ugarska bez pardona”, gde izražava čuđenje i ogorčenje na mišljenja pojedinih srpskih intelektualaca o ponašanju mađarskih političara prema Srbiji i Srbima.

Čudi me tolika zaprepašćenost i uznemirenost ambasadora povodom, kako kaže,„nedobronamernosti i ratnog huškanja“, pogotovo u vremenu „kada su odnosi Srbije i Mađarske na istorijski najboljoj uzlaznoj putanji“. Ne znamo kako je Njegova Ambasadorska Ekselencija došla do takvg zaključka, posebno pošto je njegova zemlja priznala secesionističko Kosovo i kada on sam izjavljuje: „Vi ste izgubili Kosovo i morate da se pomirite sa time“.

Kao Srbin rođen u Bačkoj odlično sam upoznat sa delovanjem mađarske političke elite na prostorima severne Srbije u poslednjih 13 godina, od dolaska na vlast „demokratskog“, a zapravo antisrpskog i antidržavotvornog režima.

Direktori, Mađari iz SPS-a

Treba podsetiti naše građane da mađarskim političarima za vreme Miloševića Srbija nije bila toliko kriva za sve kao danas. Zašto? Zato što su mnogi predstavnici mađarskog naroda bili učlanjeni u SPS, gde su neki bili visoki funkcioneri i direktori u skoro svim većim firmama u opštinama Senta, Ada, Bačka Topola, Kanjiža, Subotica… Malo se toga čulo o obespravljenosti mađarskog naroda u tom periodu jer je nemoguće bilo odreći se tolikih privilegija. Zato danas imamo veliki broj mađarskih privrednika u tim opštinama, koji su svoje bogatstvo stekli pljačkajući naša društvena preduzeća sredinom devedesetih godina.

Posle dolaska prozapadne vlasti u Beogradu, odjednom počinju naglo da rastu politički apetiti mađarskoj eliti, koja sama gura kompletan mađarski narod na severu Srbije u bespotrebnu, za sada tihu ali konstantnu konfrontaciju sa Srbima. U tome im od 2000. godine neprekidno stoji na usluzi deo DS u Vojvodini, koji podgreva atmosferu obespravljenosti građana u odnosu na Beograd i celu Srbiju. Verujem da će naši političari jednog dana i pred Bogom i pred ljudima morati da polože račune za svoje antinacionalno i antidržavno delovanje.

U Srbiji zabranjen srpski jezik

Konstantno ponižavanja srpskog naroda u opštinama sa većinskim mađarskim življem, gde je jako teško čuti srpski jezik u lokalnim samoupravama, ide čak toliko daleko da pojedini službenici ne žele da odgovaraju na pitanja postavljena na srpskom jeziku, da se stalno šikaniraju profesori srpske nacionalnosti… Da ne govorim o različitim školskim praznicima za decu u Vojvodini, koji se razlikuju od škola u Srbiji, o različitim udžbenicima za istoriju, postavljanje fotografije Mikloša Hortija u gimnaziji u Senti i ceo niz incidenata na prostoru severne Bačke, o kojima niko javno ne govori jer za sve to imaju dozvolu pokrajinske tzv. vlade u Novom Sadu i sekretara za „obrazovanje“! Da li je s tim upoznat gospodin Nikovic, veliki borac za pomirenje dva naroda?

Da li su mađarski ambasadori – i Mikovic i oni pre njega – ikako uticali da se spreče marševi mađarske ekstremne omladine po opštinama Senta, Kanjiža i Mali Iđoš ili su sve to diplomatski prećutali kao nebitno? Skoro svako okupljanje pripadnika profašističke organizacije „64 županije“ bilo je na ivici incidenta i međunacionalnog sukoba, a policajci srpske nacionalnosti koji su se suprotstavljali mađarskim neonacistima dobijali su pretnje, strahujući kasnije za živote svojih porodica. Neki od njih su čak morali da zamene mesto prebivališta.

Da li se mađarski ambasador oglasio kada je za vreme mađarskog predsedavanja EU postavljen tepih u vidu mape, na kome su bile ucrtane teritorije Srbije, Rumunije i Slovačke u granicama Austro-Ugarske monarhije, pre 1918. godine? Pošto je u intervjuu listu „Svedok” rekao „da je istina da je Trijanon velika nepravda“, kako možemo da verujemo ambasadoru Nikovicu kada u svome reagovanju kaže „da ni jedan kvadratni centimetar Vojvodine ne želimo da povratimo“?

Proterivanje i ubijanje Srba

Da li ambasador može da nam objasni zašto se, kao jedan od glavnih uslova za dobijanje mađarskog pasoša za građane Srbije, traži da im preci budu rođeni na prostoru Severne Srbije pre 26. jula 1921. godine ili u periodu mađarske okupacije od 11. aprila 1941. do 20. januara 1945. godine? Da li je slučajno ili se time možda želi postići da niko od Srba kolonista iz Like, Bosne, Crne Gore, Hercegovine, koji su dobili zemlju od Kralja Petra Prvog posle Prvog svetskog rata, ne može dobiti pravo da konkuriše za mađarski pasoš? Treba naglasiti da je mađarska vlast sve koloniste i dobrovoljce „Solunce“, koji su se doselili posle Prvog svetskog rata, proterali iz Bačke u proleće 1941. godine. Neki su završili u logorima u Mađarskoj, neki ispod zaleđenih Save i Dunava, a više od 8.000 ljudi ubijeno je bez ikakve krivice, samo zato što su bili pripadnici srpskog naroda. Sličan status imaju i Srbi kolonisti posle Drugog svetskog rata, koji takođe ne mogu da dobiju mađarski pasoš jer im preci nisu rođeni u Severnoj Srbiji pre 1921. godine. Da li je to sve slučajno?

Da li Njegova Ekselencija stvarno misli da smo slepi kod očiju i toliko naivni da slatkorečivost obavezno tumačimo kao blagnaklonost? Za to vreme mađarski političari u Vojvodini konstantno podižu političke tenzije, bespotrebno predimenzionirajući probleme običnih momačkih tuča po Temerinu i ostalim gradovima, uz stalno prizivanje upomoć evropskih posmatrača i nastojanja da se pitanje Vojvodine internacionalizuje?

Referendum

Čemu tolika bojazan mađarskih političara od inicijative Pokreta Dveri za ukidanje autonomije Vojvodine? Zar mislite da će nova generacija političara sedeti skrštenih ruku i čekati da im se dogodi crnogorski ili i kosovski scenario u severnoj Srbiji? Da nisu možda Dveri predvidele i preduhitrile događaje o kojima mnogi političari mađarske nacionalnosti uveliko pričaju – o referendumu u Vojvodini 2018. godine, za koji će, navodno, imati i dozvolu i podršku pojedinih evropskih političara? Čemu toliko njihovo negodovanje zbog prolaska Južnog toka kroz Vojvodinu? Možda zbog činjenice da su se i neki ruski političari i stručnjaci oglasili povodom narastajućeg separatizma u Vojvodini?

I pored sve dobre volje, Njegove Ekselencije da redovno posećuje komemoracije srpskim žrtvama u Čurugu i Novom Sadu, za šta mu odajem zahvalnost, on delima još nikog nije uverio u diskontinuitet sa mađarskom politikom prema Srbiji za poslednjih 12 godina. Potomci onih koji su teško stradali pod mađarskom soldateskim za vreme Rakocijeve Bune (1703-1711) (120.000 ubijenih Srba), zatim u ratu 1848-1849, pa 1915, kad je čak u Mačvi mađarska vojska činila zločine; pa 1941, kad je u proleće, kao i u januaru 1942, ubijan nedužan narod u Bačkoj – svi se oni danas pitaju mogu li ovaj put verovati mađarskom ambasadoru, dok neargumentovano brani stavove svoje vlade.

Zajedno Srbi i Mađari

Kao čovek sa severa Srbije, podsećam da se većina pripadnika mađarskog naroda ne slaže sa politikom koju provode ekstremne grupe i većina mađarskih političara u Vojvodini, baš zbog nedobronamernog stava koji iskazuju prema Srbiji, zemlji u kojoj žive. Srećom, na primer, među pripadnicima Pokreta Dveri ima dosta pripadnika mađarske nacije koji se ne boje i ne stide da u Senti, Vrbasu, Kanjiži, Bečeju, promovišu zdrave porodične vrednosti, za koje nije bitna ni nacija, ni vera, ni boja kože. Takvim ljudima iz mađarskog naroda potreban je mir u Vojvodini, i oni se, zajedno s nama, za to i bore.

Za kraj bih Njegovu Ekselenciju podsetio na jednu velike ličnost iz mađarske istorije, kojoj niko od političkih predstavnika mađarske manjine svih ovih godina nije izgradio spomenik, a izgrađeni su mnogi, i to većinom veoma spornim ličnostima. Reč je o grofu Palu Telekiju (na slici), predsedniku mađarske vlade između dva rata i velikom prijatelju srpskog naroda. Bilo bi lepo podsetiti i Srbe i Mađare na severu Srbije da se grof Teleki 3. aprila 1941. godine ubio u znak protesta što je mađarska vlada odlučila da uzme aktivno učešće u agresiji nacističke Nemačke na Kraljevinu Jugoslaviju, pogazivši ranije potpisan sporazum o prijateljstvu i nenapadanju. U oproštajnom pismu je napisao: „Pogazili smo datu reč, zbog kukavičlika. Ja sam kriv!“

(Standard.rs – delimično skraćena verzija)

KOMENTARI



Jedan komentar

  1. Miki says:

    Nama je potreban saveznik, nikakva neutralna ili daleko bilo EU pozicija su pogubne za Srbiju. Evroazijski savez ili bilo koji sličan vid saveza sa Rusijom sprečiće ovakvo ponašanje Mađara koji su osetili da mogu da rade to što rade zbog nihilističkog i pogrbljenog stava naših vlasti prema Briselu.

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *