Сарајево на погрешној страни!

Sarajevo na pogrešnoj strani!

25 novembra 2015

Nenad Kecmanovic 5543Piše: Nenad Kecmanović

Ubistvo dva vojnika u rajlovačkoj kafani u Sarajevu je zvanično okvalifikovano kao „akt islamskog terorizma”. Zašto bi dvostruko ubistvo i samoubistvo, što danas nije rijetka pojava u kriminalnim hronikama, bilo baš akt islamskog terorizma? Jeste da je ubica bio musliman, a jedan ubijeni – Srbin, ali drugi ubijeni je takođe bio musliman. Ubica se, istina, kasnije raznio eksplozivom u maniru islamskih terorista, ali njihov manir je i da žrtve ubijaju na isti način kako bi efekat bio masovan. Utvrđeno je da ubica ima rođake koji ratuju u Siriji, ali ne i da je on lično ikada tamo bio. Stoji da je prije ubistva nazvao „Alahu ekber”, ali borci tzv. Armije BiH su to činili i prilikom juriša na hrišćanske komšije. Činjenica je da se ubistvo poklopilo s akcijama islamskih terorista u Parizu, ali sama koincidencija može da bude i slučajna. Sve pomalo djeluje kao panična demonstracija bošnjačkih vlasti da nisu na krivoj strani.

ODOMAĆIVANJE MUDŽAHEDINA

Da tragičan događaj u Rajlovcu ipak ima veze sa islamskim terorizmom, najviše upućuje podatak da je pokojni ubica bio vehabija. Indikativno je da su seriju terorističkih napada u Sarajevu, Bihaću, Zvorniku, Rajlovcu u vremenskim razmacima počinili pripadnici ove frakcije unutar sunitskog islama koji se bore da Saudijska Arabija s Mekom i Medinom postane kalifat. Iliti, da saudijski monarh postane lider svih muslimana u svijetu. Naravno, većina vehabija nisu teroristi, ali do rata ’92. vehabizam nije imao dublje korijene u BiH. Njegovo sjeme posijali su mudžahedini koji su se priključili tzv. Armiji BiH, a kao nagradu za zasluge u borbi protiv Srba i Hrvata dobili državljanstvo BiH.

Iako su, prema Dejtonskom sporazumu, morali da napuste Bosnu još 16. januara ’96, oni su ostali, formirali vehabijske komune u Bočinji i Maoči, poženili se po šerijatu sa po nekoliko lokalnih muslimanki, izrodili brojnu i danas već poodraslu djecu te pridobili znatan broj novaka među domaćim muslimanima. Veoma uspješno širenje vehabizma nije išlo samo popularizacijom „jedino ispravnog tumačenja svete knjige” nego i mjesečnom podrškom od 400 KM svakom novom preobraćeniku. Kada su poslije 11. septembra SAD zatražile od Sarajeva izručenje tzv. alžirske grupe, njihova masovnost i borbenost mogla se vidjeti u burnim protestima na sarajevskim ulicama. „Alžirci” su otpremljeni u Gvantanamo, ali svi preostali mudžahedini, njihovi potomci i brojne vehabijske pristalice su ostali. Ovi potonji su bili neposredni izvršioci nasilja po BiH, pa i predmet gonjenja. Već fizionomijski prepoznatljivi, strani učitelji djeluju iz drugog plana: zaštićeni granicama svojih komuna od nezvanih znatiželjnika, oni diskretno daju lokalnu i međunarodnu logistiku.

„BEZAZLENI HIPICI”

Ali, dok pažnju mame nedodirljive provincijske vehabijske zajednice u Maoči i Bočinji, usred Sarajeva je donacijom saudijskog kralja Fahda podignut istoimeni islamski centar (na fotografiji na vrhu). Grandiozan kompleks na velikom placu, sav u bijelom mermeru i savremeno opremljen, dominira nad svim objektima autohtonog bosanskog islama u BiH, uključiv i Begovu džamiju na Baščaršiji. Vode ga, dakako, vehabije, sa imamom Nezimom Halilovićem Muderisom na čelu (na fotografiji iznad), koji je tokom rata bio angažovan na frontu (na fotografiji ispod) protiv komšija te uživa izuzetan autoritet i izvan vjerskih krugova. Saudijski dvor, međutim, nije samo globalni sponzor vehabija nego i zvanično glavni zapadni saveznik na Bliskom istoku, pa je arapsko demokratsko proljeće zaobišlo najkonzervativniji režim u arapskom svijetu. Možda je upravo zato kolektivni predsjednik BiH Bakir Izetbegović mogao sebi da dozvoli da ih povodom ranijih incidenata nazove „bezazlenim hipicima”, a reis Mustafa Cerić tokom 20-godišnjeg manadata nikada nije osjetio obavezu da se od njih distancira.

Istini za volju, u Sarajevu se upravo priprema trijaža državljanstva BiH sa ciljem da se ispuni stara dejtonska obaveza i konačno udalje mudžahedini zaostali iz građanskog rata. Što se tiče vehabijskog pokreta u Federaciji, danas je to kasno: potomci i pridošlice već su toliko brojni, organizovani i djelotvorni da delegalizacija nekoliko stranih veterana ne znači ništa. Mnogo ozbiljnijeg protivnika od vjerske i sekularne vlasti u bošnjačkim kantonima vehabije imaju među šiitima koji su se ovdje zametnuli takođe sa ratom. Svojevremeno američko otkriće iransko-bošnjačkog terorističkog kampa u Pogorelici označilo je kraj nekih političkih karijera, ali akteri su zadržali pozicije u vjerskoj hijerarhiji. Istovremeno je naznačilo još jednu liniju podjele unutar islamske zajednice u Bosni, kakva je karakteristična za većinu islamskih zemalja.

Terorizam u Rajlovcu neko je nazvao “pucanj u BiH”. Prije bih rekao da je to “pucanje BiH”, jer se islamski teroristi nisu odomaćili u RS i “Herceg-Bosni”.

(PressRS)

KOMENTARI



Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *