Ulice za Srđana Aleksića i Spomenka Gostića

Ulice za Srđana Aleksića i Spomenka Gostića

17 oktobra 2013

Darko MomicPiše: Darko Momić

Hercegovački heroj Srđan Aleksić koji je stradao u januaru 1993. godine u rodnom Trebinju braneći prijatelja Bošnjaka (tada još Muslimana) od napada pijanih srpskih vojnika i koji je za protekle dve decenije postao svojevrsna ikona tzv. druge Srbije, dobiće konačno i svoju ulicu na Novom Beogradu. Pre Beograda, ovaj trebinjski mladić o čijem nesebičnom i herojskom delu je snimljen film koji je već počeo da bere nagrade po međunarodnim festivalima, dobio je svoje ulice u još niz gradova, između ostalih i u Sarajevu.

Ruku na srce, najmanje što je zaslužio ovaj zlosrećni mladić je da se po njemu nazove ulica u glavnom gradu svih Srba i to ne samo zbog onoga što je učinio, već i zbog toga što su brojni „srpski nacionalni dušebrižnici“ namakli debele pare od međunarodnih filantropa i finansijera ne vadeći njegovo ime iz usta i neprestano trubeći da „nisu svi Srbi ratni zločinci, jer ima i takvih kao što je Srđan“. Pokoj mu nevinoj duši, Srđan bi se u grobu prevrtao kada bi mogao da čuje i vidi ko se sve za proteklih 20 godina dičio njegovim herojskim činom, ali na sreću, to nimalo ne umanjuje njegovu ljudskost, niti značaj njegovog dela.

Međutim, od neprestanog spominjanja i podsećanja na Srđanovo herojsko delo i njegovu nesrećnu sudbinu, potpuno nezasluženo je u zapećku ostalo stradanje još jednog srpskog heroja – petnaestogodišnjeg Spomenka Gostića sa Ozrena. Prerano stradali Spomenko u septembru 1992. godine je ostao siroče posle čega se priključio Vojsci RS, a njegov mladi život je ugasila muslimanska granata u martu 1993. godine i po svemu zaslužuje da stane uz rame sa hercegovačkom ljudskom gromadom.

Zar poput Srđanovog stajanja u odbranu prijatelja iz detinjstva, nije herojstvo i Spomenkovo stajanje rame uz rame sa svojim sunarodnicima u odbrani kućnog praga i ognjišta?! Zar Spomenkovo odbijanje porodice Srba iz Francuske koja mu je krajem 1992, kada je saznala za njegovu sudbinu, ponudila da ga usvoji, odvede u Francusku i spasi od ratnih strahota, nije u istoj ravni sa Srđanovim odbijanjem da zatvori oči nad zločinom i dopusti da mu prijatelja odvedu u nepoznato?! Zar Spomenkove reči da ne želi da ostavlja svoj narod kad je najgore, nisu isto tako ljudske kao i Srđanove molbe i pokušaji da spasi život svog druga od razularenih i pijanih rezervista?!

Naravno da jeste, ali naprosto svrbi činjenica što to nikada neće prihvatiti u Sarajevu u kome pored Srđanove, postoje i ulice Zelenih beretki, zatim Nusreta Šišića Dede i drugih šehida, ali nema nijedne nazvane po nekom bošnjačkom Srđanu Aleksiću, odnosno nekome ko je rizikovao svoj život da bi spasao komšiju Srbina?! Zašto?! Pa zato što takvog nema! A Srbi imaju i Srđana i Spomenka!

(Pressrs.ba – Banja Luka)

KOMENTARI



Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *