Ватиканска злочиначка рука

Vatikanska zločinačka ruka

15 juna 2015

Jasenovac112-597x330Drsko i nabusito, kao što lopovu i priliči da se brani od prozivke za krađu tuđega blaga, zagalamiše udruženo institucije državne i udruge hrvatske na istinu, argumentovano iznetu od visoko stručnog tela ruske državne administracije.

Već više od sedam decenija traje dogovorena zabrana ukazivanja na proces pritisaka dušobrižnika RKC na Srbe, potomke carskih krajišnika, za „dobrovoljnu“ preveru iz pravoslavlja, tokom XX. veka.

Zbog planskog negiranja učinka samog procesa, skoro se već i zaboravio njegov daleki stvarni početak.

Pre pet vekova, tadašnja austrijska carska vlast ponudi povlastice Srbima samo da se nasele na njenu opustelu zemlju uz granicu sa osmanlijama, kako bi životima svojim branili trulu carevinu koja se hvata za slamku spasa (srpsku hrabrost i ratničko umeće) da ikako pretekne.

Do osmanske okupacije Srbi su kao narod imali i državu i upravu državnu, ali i svoju svetosavsku pravoslavnu crkvu kao temelj večni, na kojem počivaju.

Sveti Sava rodonačelnik je srpskog pravoslavlja kao duhovnosti ali i školsko-prosvetiteljskog rada SPC sa narodom svojim, jer bez prosvećenosti nema narodne svesti i spoznaje o sebi samima, kao narodu na zemlji svojoj. Zato su srpski sveštenici bili i prosvetitelji i predvodnici u zlu vremenu i izgibelji narodnoj, kada propadne i država i državna uprava, i carske i kraljevske porodice, a pretekne samo narod.

Predstavnici srpski sa kojima su bečki dvorski savetnici i dogovarali i utanačili uslove za organizovano naseljavanje opustelih predela (a nikakve povijestne hrvatske zemlje) izričito, kao uslov svih uslova, istakoše da oni pravoslavlje svoje neće napustiti i da će među prvima sa narodom sveštenici njihovi srpski i doći, da osveštaju i blagoslove pusto, zadivljalo i opoganjeno tle, kome će srpski vredni domaćini znojem svojim ponovo udahnuti život.

Uplašeni ali pokvarni, carski savetnici pristadoše na uslov taj, čak ni ne pitajući daleki i nemoćni Vatikan u večnom gradu koji je ipak tamo daleko, a besne osmanlije ne kucaju već provaljuju, pljačkaju, pale, robe i ubijaju, na pragu Beča, grada carskoga.

Tako poče proces koji će trajati u nekoliko većih ciklusa a najveći će poneti i ime – Velika seoba Srbalja – kada se u pokrajinu Ugarsku doseli većina tadašnjih nevoljnih kolonista, jer ih posle njihovog ustanka protiv Turaka upravo izdadoše bečki carski savetnici, isti oni koji su ih na ustanak i nagovorili. Zato će se kod Srba iz davnine citirati narodna poslovica – „Latini su stare varalice“.

Vremenom je u tadašnjoj carevini Austriji nastala jedna neprekinuta linija naselja, koja su počinjala od današnje Bele krajine u Sloveniji (Črnomelj) pa preko Žumberka u Varaždinskom generalatu (Varaždinska vojna krajina) na severu, uz Karlovački generalat (Lika, Kordun, Banija) na zapadu, preko Slavonije i Baranje dopirući do Temišvara (Potisko-moriška krajina) na istoku, uz segedinski krak do same Sent Andreje pred Peštom.

Ceo taj prostor u nekoliko vekova obeležiće poznata krajinska narodna melodija u stihu (u dva glasa pevana): „Car caruje more mu se, graničar ratuje, mora mu se“ – kojom se opisuju surovi svakodnevnici.
Narod je srpski nepogrešivo definisao svoj status na svojoj zemlji koju je na sablji dobio, a za zasluge u odbrani pokvarene, verolomne, katoličke Evrope, koju će krvlju svojom uporno braniti i odbraniti, od osmanskog osvajanja.

Sudariće se Krajišnici sa raznim narodima iz otomanske imperije, zato su im u srpskim junačkim pesmama i crni Arapin i svakojaka Tuka i Mandžuka što je Stambol slao na te strašne Krajišnike da ih nekako slome, kako bi atove svoje pojili na lepom plavom Dunavu u Beču, gradu carskome.

Uprkos ratnim nedaćama, u vreme mira vredni su krajinski domaćini obrađivali i uzdizali svoja imanja, podižući i bogomolje svoje da se kao pravoslavni hrišćani rode, krste i žive, ali i sahrane, ako starost svoju i dožive.

U komšijskim pokrajinama takozvane civilne zemlje, živeli su kmetovi a ne slobodni seljaci. Dirinčili su na zemlji svojih feudalnih gospodara koji nakon povratka iz deceniskog izbeglištva pred Turcima, počeše sve češće da zagledaju krajinsku obrađenu zemlju, koja donosi lep prihod a vredni domaćini i stoku drže i šumu proređuju da postane izvor trgovačke dobiti. I na sve to njima „plemenitima“ baš ništa ne daju a porez RKC takođe ni ne plaćaju!

Ujediniše se tako čisto ekonomski interesi feudalaca (raznih narodnosti) i prozelitski planovi RKC dostojanstvenika, koji nisu ni bili Hrvati. Malo je poznato da je još ugarski kralj Koloman postavio sveštenika Duha (Čeha po rođenju) za biskupa novoproglašene Zagrebačke biskupije RKC, kako bi neko slovenske krvi bio starešina. Za proglašenu biskupiju platio je on lepu sumu Vatikanu, da se dade pristanak. Tek će u kraljevini SHS (Jugoslaviji) prvi Hrvat (Stepinac) i postati nadbiskup njen, jer je iz dvojne monarhije nasleđeni Bauer ipak bio germanske krvi.

Nakon više decenija krvave borbe, čim se otkloni neposredna otomanska opasnost za Beč, poče proces primoravanja Krajišnika da postanu plemićki kmetovi a ne slobodni carski graničari, koji porez ne moraju plaćati.

Istovremeno, učestaše delegacije RKC na dvoru carskome, uporno zahtevajući da se postojanje SPC sveštenstva u Krajinama onemogući, kako bi se srpski narod hrišćanski primorao Vatikanu okrenuti.
Pritisnuti vladarskim brigama za sebe i carevinu sa jedne ali dobri i poslušni katolici sa druge strane, počeše u Beču na razne načine kršiti dogovor i pismene garantije carske, date srpskom narodu.

Ta praksa kršenja dogovora sa Srbima i Rusima kao pravoslavnima traje do dana današnjega, a književnici (Gogolj, Matavulj, Crnjanski) pretočiše muku i nevolju naroda svoga u pripovetke i romane da i potomstvo pamti, ovakvo katoličko verolomstvo.

Kada Krajišnici na nasilno pokmećivanje i katoličenje odgovoriše bunama, uvideše u Beču da neće tako lako i brzo taj naum provesti, te se prihvati ideja unije. Ona je svoje rezultate već dala u dalekim krajevima Galicije i Bukovine, gde su RKC sveštenici (mahom Poljaci)posle pohoda ognjem i mačem na malorusko pravoslavno stanovništvo ipak bili prisiljeni, da osmisle formu kako da se prost narod obmane, a da odmah ne prepozna zle namere „usrećitelja“.

Nastade tako unijatska crkva koja pojavno ima pravoslavno obeležje ali se priznaje vrhovna vlast rimskog pape, kako bi se provela ona tvrdnja – „mlinovi Gospodnji melju sporo, ali temeljito“ – misleći pritom da je zastupnik njegov na tronu svetog Petra jedini, koji se mora poštovati.

Vatikan je dao blagoslov za ideju unije, to dokazuje isti pokušaj i u Dalmaciji kao pokrajini, koja nije bila pod austrijskom već mletačkom vlašću, ali su sveštenici RKC bili pod istom jurisdikcijom, vatikanskom. Kroz dva veka prisile, unija je uspešno provedena u Žumberku kao delu nekadašnje varaždinske krajine. Ova će pokrajina do XX. veka postati većinski RKC, kada izumre seoska populacija unijata.

Nemoćni SPC prvosveštenici uzdali su se u Boga jedinoga i cara ruskoga, kome su se molbama i pritužbama svojim obraćali, zarad čega najčešće dobivaju carske bukagije i tamnicu, kao prisilu na uniju.

Među stradalnicima SPC u Dalmaciji kao primer kažnjavanja zapamćen je sveštenik Petar Jagodić („Kuridža“), koji 40 godina pod krovom olovne tamnice u Veneciji provede ali se svoje vere pravoslavne ne odreče, čak ni oslepeo!

Vekovima su Krajišnici dobijali i podršku i pomoć od sestrinske RPC za svoje manastire, koji su kao kamen temeljac čuvali narod. Kao primer odvažnosti, ostade zapis arhimandrita Gerasima Zelića iz manastira Krupa pod Velebitom, u kršnoj Bukovici dalmatinskoj, koji je u dva navrata putovao u daleku Rusiju, da tamo u Kijevskoj carskoj lavri pomoć i dobije. Rusija je uz Srbiju u XIX. veku, pomogla temeljitu obnovu ovog manastira koji datira još iz doba Nemanjića.

Uz darove nemanjićke, ruski su carski darovi, bili ona snaga kojom se učvršćivao narod u zlu vremenu, o kom je veliki pesnik pevao stihove – „pleme moje snom mrtvijem spava“ – uzdajući se kao prvosveštenik i sam, u bratsku Rusiju.

Proces nasilnog preveravanja, naročito će se pojačati kada se u Hrvatskoj osnuje HSP (Hrvatska stranka prava) i to dolaskom na njeno čelo Josipa Franka, pokatoličenog Jevrejina. On će kao agent bečkog dvora povesti antisrpsku kampanju kako bi se ugušila svaka ideja o stvaranju samostalne slovenske države, koju je tada prvi zagovarao srpski knez Mihajlo Obrenović u političkom stavu – Balkan – balkanskim narodima. 

Nakon donošenja austro-ugarske nagodbe (1867.) uključena je Vojna krajina, Karlovački generalat kao njen preostali deo, u sastav ugarskog dela nove državne zajednice.

Donošenjem ugarsko -hrvatske nagodbe 1868.godine, razvojačen je i ovaj deo Vojne krajine i civilna pokrajina Hrvatska (a ne samostalna država!) odjednom je stekla veliki broj Srba, koji su narod kao i Hrvati, a ne nikakva nacionalna manjina.

Središte SPC u Austro-Ugarskoj u Sremskim Karlovcima, ostaje duhovni stožer jedinstvene crkve koja sabire svoj narod i brani njegov opstanak.

Zato se u krilu RKC u Zagrebu na Kaptolu (franjevački samostan u kom je nadbiskupija Zagrebačka) udružuju sa predstavnicima HSP, u nameri da povedu kampanju pritiska na Srbe, da se pokatoliče. Kao posledica ovog zajedničkog delovanja pred Veliki rat, nakon prvog vatikanskog koncila 1900.godine, organizuje se pogrom nad Srbima. Pod blagoslovom RKC a predvođeni čelnicima HSP, probisveti i fukara slobodno pljačkaju, pale, uništavaju srpsku imovinu, zlostavljaju muškarce i siluju žene, dok policija (takozvane) pravne države mirno to posmatra u mnogim naseljima širom Hrvatske, a naročito u gradu Zagrebu.

Tokom Velikog rata će uslediti progon sveštenika SPC i pojačan pritisak na Srbe da se pokatoliče, prelaskom u „carsku veru“ kako su to čelnici HSP isticali.

Stvaranjem zajedničke države SHS (Jugoslavije) nastojali su čelnici RKC da se „zaboravi“ viševekovni progon pravoslavnog stanovništva. Pokvareno i drsko prebacivali su odgovornost na ranije velikodostojnike RKC koji nisu bili Hrvati, pa se eto zato i progonilo „bratski srpski narod“.

Iskreno želeći zajedništvo, pružio je srpski narod ruku pomirenja u državi SHS težeći boljitku, i pregao da izvida rane koje je SPC pretrpela tokom Velikog rata.

Od samog početka zajedničke države, deo poraženih oficira carske vojske, deo sveštenika RKC i članovi stranke HSP, srastaju u jedan novi pokret. Oni će ostvariti savez sa talijanskim fašistima i nemačkim nacistima, izrastajući u autohtoni hrvatski fašistički pokret. Sami sebe će nazvati ustaše. Cilj im je nezavisnost svih „povijestnih hrvatskih zemalja“, uz potpuno istrebljenje srpskog naroda sa njegovih etničkih prostora, na tlu te tako zamišljene NDH.

Još pre napada fašista na kraljevinu Jugoslaviju, uradiće ustaško rukovodstvo u emigraciji studiju o kapacitetu kraških jama na planini Velebit, da se po njihovim proračunima utvrdi koliko bi se moglo smestiti ljudskih tela. Za ovu studiju koristiće se naročito vatikanskom bibliotekom, u kojoj su sakupljeni svi pisani materijali o genocidu nad Jermenima. Ustaše je naročito interesovala tehnologija i metodologija izvođenja radnji genocida kao uspešan primer primitivnog, za razliku od nacističkog visoko sofisticiranog rešenja, prema Jevrejima.

Proglašenju NDH data je organizovana podrška iz vrha RKC uz imenovanje sveštenika za razne „dužnostnike“ u novoproglašenoj državi, počev od nadbiskupa Stepinca koji je odmah imenovan vikarom vojnim, dakle dušobrižnikom svih uniformisanih u državi NDH.

e_churchandstate1

Bestijalnost brutalnosti utamanjivanja svega srpskoga, zaprepastila je čak i same fašiste Talijane i Nemce, koji o tome ostaviše mnogobrojne pisane tragove, fotografije i originalna hrvatska dokumenta, u kojima je izričito navedeno učešće sveštenika RKC. Brojna dokumenta potvrđuju da je i sam tadašnji poglavar RKC direktno obaveštavan, ali odgovora barem i simboličnog nije bilo.

Tek nakon uspešne pljačke, razaranja i zatiranja bogomolja, manastira i brojnih objekata SPC, doneće hrvatski poglavnik odluku o formiranju „autohtone hrvatske pravoslavne crkve“ za čijeg će poglavara postaviti jednog ukrajinskog kaluđera, koji se zateče u manastiru na teritoriji NDH.

Odmah po proglašenju NDH, uputio je Stepinac cirkularno pismo o prielazu grkoistočnjaka (izraz koji tada koristi crkva u Hrvata i fašistička administracija, u svojim službenim dopisima za vernike SPC) na RKC veru, ali neće sprečiti da se dobrim delom takvi konvertiti pobiju, nakon obavljenog prielaza. Jedan će katolički sveštenik posle pokolja cinično izjaviti, da se on pobrinuo samo za duše, a ne i za tiela.

Hrvatska fašistička vlast formirala je čak i logore za srpsku decu čiji su roditelji već uništeni, a deca su pripremljena za usvajanje u hrvatske porodice (mlađa) ali i zatiranje (starija).

325

Retki preživeli su u svojim izjavama istakli da su logorima upravljale časne sestre RKC, od kojih su neke i lično ubijale srpsku decu.

Dijana Budisavljević, austrijska Nemica, srpska snaha koja se zatekla u Zagrebu u vreme NDH, organizovala je spašavanje ove srpske nejači, lično odlazeći kod Stepinca da izmoli podršku za svoj humani rad, ali nije udostojena ni pismene ni usmene podrške njegove.

Hrvatski komunisti, posle pobede (srpskih) antifašističkih boraca, svesno umanjuju zločinačku ulogu RKC u genocidu nad Srbima.

Planski ističu ulogu monsinjora Svetozara Ritiga kao antifašiste, koji nažalost nije mogao ništa učiniti n(od Talijana i Nemaca ili možda od blaženoga Stepinca?!) da spase Srbe.

Amnestija zločinaca iz redova RKC od strane samog Vatikana ali i komunista u Jugoslaviji, omogućila im je novi višedecenijski polet da se pripreme za krajnje rešenje pravoslavnog pitanja u nezavisnoj Hrvatskoj, nakon rušenja Berlinskog zida i raspada zajedničke države Jugoslavije. Pripremajući se za ovo izvršili su analize u emigraciji, Vatikanu i na Kaptolu. One su ukazale da proces preveravanja nije doneo željene rezultate jer su se konvertiti posle propasti NDH vratili u okrilje SPC, ili se pasivizirali a vernici RKC nisu ostali.

Zato je sada osmišljena akcija „dobrovoljnog“ prelaska u RKC školske dece, što uplašeni roditelji njihovi pravdaju izbegavanjem fizičkog zlostavljanja od njihovih razrednih kolega, jer tako sada idu na zajednički veronauk.

Protesti-u-Vukovaru-7-620x350

Metode jezuita i franjevaca kao vaspitača pokatoličenjaka a naročito posledice vaspitanja njihovoga, isuviše su dobro poznate i ruskom i srpskom narodu, kroz dug istoriski period.

Objektivno izneta istina ruske državne institucije, hrabro je prekinula više decenijsko „neviđenje“ surove sprege dela RKC i naslednika hrvatskog autohtonog fašizma, i od takozvane međunarodne zajednice i od EU, ali i aktuelnog „dvojca sa kormilarom“ ali bez svetosavskog kamena temeljca, u samoj zemlji Srbiji.

Srbima u Hrvatskoj (ostatku zaklanog naroda, što reče jedan pesnik) nasilno svedenim na nacionalnu manjinu, na njihove mnogobrojne molbe kao i uvek u istoriji, odgovori ruska državna institucija, odgovor Gospodnji se očekuje a u samoj zemlji Srbiji – „pleme moje snom mrtvijem spava“!
Vreme mu je da se razbudi, možda i uz stihove Dositeja Obradovića, od pre dva veka!

Vladimir Frolov / Fond strateške kulture

KOMENTARI



8 komentara

  1. mija says:

    Čini mi se da ne postoji hrvatski autohtoni fašizam. Čak se u poslednje vreme iznose prilično osnovane sumnje da postoji i hrvatski autohtoni narod. Sve što su Hrvati ikad znali o sebi, Srbima, politici, državi, pa i o fašizmu naučili su od katoličke crkve i austrougarske administracije. Njihova svest je potpuno dizajnirana za potrebe Vatikana, Londona, Austrougarske, potom Nemačke i danas SAD. Poneki "zov divljine" (bledo sećanje na davno poreklo) probije s vremena na vreme kod pojedinaca, ali biva brzo savladan ili u nekom mrklom mraku grubom silom ili nemilosrdnim javnim linčom uspaničenih moćnika čitave zapadne hemisfere. Hrvatima zato nema pomoći. Dok god budu postojali moraće da igraju ulogu koja im je od davnina namenjena: ulogu koljača, najogavnijih zločinaca, golema od blata bez svesti, savesti, duše i pameti. Stepinac je jedan od Hrvatskih golema koji je svojim nedelima zadužio Vatikan i on mu se sad odužuje dodeljivanjem ordena sveca.

  2. Splićo says:

    Srbi u Hrvatskoj su NACIONALNA MANJINA i to će ostati do kraja svijeta i vijeka.

  3. triglav says:

    Dali je poznato koje godine je to bilo "Pre pet vekova, tadašnja austrijska carska vlast ponudi povlastice [...]"? Kakva je bila na teritoriju Europe i "(srbske) Krajine" uloga Akvilejske patrijaršije? Zašto Marija Terezija ukida Akvilejsku patrijaršiju? Zašto je šahovnica, znak krčkih knezova, Frankopana, danas znak Hrvatske? Kako je svastika iz vinčanskog pisma doprla na nacističku Nemačku zastavu? ... ključna pitanja ... bez odgovora ...

  4. Splićo says:

    Frankapani nisu imali šahovnicu na svom grbu.

  5. mija says:

    Svastika se može naći svuda kao dosad nedovoljno objašnjeni simbol iz starina. Od Indije, pa do Švedske. Sasvim sigurno je deo srpskog nasledja, ali ne znamo čijeg još. O tome kako su Nemci došli na ideju da je uzmu za svoju amajliju postoji više verzija. Neke od njih su potpuno neverovatne, kao ona da je Hitler izmislio iz svoje pametne glave, a neke druge malo prihvatljivije, kao ona da je Gering video uklesanu u kamenje rasuto na nekom terenu u Švedskoj i da je preuzeo kao svoj lični simbol sreće i prosperiteta, a zatim je ona preuzeta od ostalih nacista. Njenu simboliku je navodno saznao od Švedjana. Djavo će ih znati gde su je maznuli.

  6. KIRIL says:

    "Splico",to sto su Srbi u tz.ndh trenutno manjina je "manje bitno" od onog sta cete vi 'rvati biti u narednih dve godine!!! ZAPAMTI OVO DOBRO!!! Nikada mira necete imati,NIKADA!

  7. Slobodan Jarcevic says:

    Ono što je nedorečeno u istoriji bivše Jugoslavije je doseljavanje (velika seoba) Srba na područja pod austrijskom vlašću. Jesu ta područja bila opustela - Turci su prognali stanovništvo, ali to su bili Srbi. I na ta područja su ponovo dolazili Srbi. Nije to bila nikakva hrvatska ѕemlja - kako je falsifikovano u Jugoslaviji. Koga to ѕanima, kod Iѕdavača "Miroslav", Beograd, Goce Delčeva 15, tel. 297-0875, mirmi@eunt.rs, ima knjiga: "GRADIŠĆANSKI HRVTI SU SRBI". U njoj je sve to objašnjeno.

  8. Krajisnik says:

    Brate Putine poklanjam ti svu zemlju na Velebitu i podno ove srpske planine pa ti radi od nje sto hoces. Ja bi te zamolio da instaliras atomske bombe.

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *